تک فرزندی

من وضعیت داغون کشور رو فاکتور میگیرم

فکر میکنم وجود نداره یا جای دیگ ایی هستیم

بحث اینجاست بچه هم باید چهارتا همسن خودش دورش باشه

حوصلش سر نره

اذیت نشه

توجه صد در صد بعد بچه دوم کم میشه

چون تقسیم میشه

هرچند عادلانه

ولی خب

تنها بودن هم برای بچه سخته

و پدر مادر همیشه جوون نیستن

من هر ۲ رو تجربه کردم

هم تک فرزندی

هم خواهر داشتن

۱۲ سال تک فرزند بودم

و به شخصه سختم بود

با اینکه بچگی میگفتم متنفرم خواهر برادر داشته باشم

بعدا بزرگ شدم

دیدم تنهام

همسن دورم نیست

بقیه از خواهراشون میگفتن

من کسیو نداشتم

خواهر و برادر اگه خوب باشن ، نعمته

تو گرفتاری و بیماری به داد هم میرسن

وقتی پدر و مادر پیر میشن مسئولیتش بین همه تقسیم میشه و فشار روی یه نفر نیست

وقتی یه جا گیر کنی دلت گرمه که بالاخره اونها هم هستن

یه فکری واست میکنن

تو خوشی و غم کنار همید

اینا همش لذتبخشه

بالاخره ک دور هم جمع میشین با همین

خیلی بهتر از وقتیه ک تنهای تنها باشی

نمیدونم ولی بنظرم واقعا غم انگیزهه......

خب پس واسه همینه

رابطه ی محبت آمیزی بینتون نبوده

ولی از کجا معلوم که فرزندتون هم در آینده با خواهر یا برادرش روابط سردی داشته باشه ؟

اگه تو خونتون شرایط مناسب باشه ، بچه ها واسه هم همدم میشن

متاسفانه توی فرهنگ ایرانی

پا یه پسر بیاد وسط تمومه انگار

کل توجه ها میره سمت اون

برای من اثر مخربش ۱۲ سال تنهایی بود

مادرم مثلا میگفت بازی بچه هارو بلد نبودم

خودم بعدش حس تنهایی داشتم

چون همسن خودم پیدا نمیشد

بزرگتر هم وقت و توجهی میذاشت

خب سن منو نداشت که !

بنظرم خانواده خیلی مهمه

یه خانواده میبینی بچه هاشو درست تربیت میکنه

و وقت هم تقسیم میکنه میذاره

یه خانواده نه !!!

من خانواده نامزد سابقم

چه پدرش چه مادرش

خواهر برادرا مثل سگ و گربه میوفتادن جون هم😐

اصلا همیشه دعوا داشتن

قهر بودن

حاشیه داشتن

خب اینو مثلا توی خانواده پدرم ندیده بودم

اونا خیلی خوب بودن با هم

اون بخش تربیت و فرق نذاشتن هم هست

شما چی ؟

به دردشون خوردی ؟ یا این بی تفاوتی دو طرفه اس ؟

عزیزم دور و بر من همه خوبن خدایی

ولی این موضوع ربطی به خوبی نداره

خواهر من ایران نیست . ۱۴ ساله ندیدمش . اون اونجا خوشه و پیشرفت میکنه . من سال دیگه مهاجرت میکنم جای دیگه و دلم به زندگی و کار و درس و همسرم خوشه . تهش یه عید و کریسمس تبریک بگیم بهم یا نگیم

همسرمم همینطور . انقدر واسه زندگی و پیشرفت و تفریح و کار و خودمون برنامه داریم که به خوشی و ناخوشی بقیه کاری نداریم و وقت براش نمیذاریم . خودمون هم دلمون نمیخواد کسی تو بیماری و خوشی و هرچی مزاحم بقیه شیم یا کسی بدونه چیکار میکنیم و نمیکنیم