شعر🌱🤍

آسودگی مجوی که کس را به زیر چرخ

اسباب این مراد فراهم نیامده است

از فصل ها فصل گل بابونه را دوست دارم، و سپس تو را و دوباره تو را و همواره تو را...

مرا دوست بدار

به سان گذر از یک سمت خیابان

به سمتی دیگر...

اول به من نگاه کن

بعد به من نگاه کن

و بعد،

باز هم مرا نگاه کن

صد حیف که ما پیر جهان دیده نبودیم

روزی که رسیدیم به ایام جوانی

ترسیده ای؟
از که؟
از جهان؟
من جهانت.
از گرسنگی؟
من گندمت.
از بیابان؟
من بارانَت.
از زمان؟
من کودکی ات.
از سرنوشت؟
آه..
من هم از سرنوشت میترسم.

#محمد_ماغوط

ساقی به نور باده برافروز جام ما

مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

ما در پیاله عکس رخ یار دیدهایم

ای بیخبر ز لذت شرب مدام ما

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده عالم دوام ما

چندان بود کرشمه و ناز سهی قدان

کاید به جلوه سرو صنوبر خرام ما

ای باد اگر به گلشن احباب بگذری

زنهار عرضه ده بر جانان پیام ما

گو نام ما ز یاد به عمدا چه میبری

خود آید آن که یاد نیاری ز نام ما

مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است

زان رو سپردهاند به مستی زمام ما

ترسم که صرفهای نبرد روز بازخواست

نان حلال شیخ ز آب حرام ما

حافظ ز دیده دانه اشکی همیفشان

باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

دریای اخضر فلک و کشتی هلال

هستند غرق نعمت حاجی قوام ما

شعر فقط بهانه است

من بلند بلند به تو

فکر میکنم

این روز ها که می گذرد دلم سرد می شود

گلدان گل کنار پنجره ام زرد می شود

بیهوده تا لب دریا کشیده ام

این قایقی که با دو سه موج غرق می شود

در خیالم با خیالت، بی خیالِ عالمم.

تا که هستی در خیالم،خوش خیالِ عالمم.

امشب دلم از آمدنت سرشار است

فانوس به دست کوچه دیدار است

آن گونه تو را در انتظارم که اگر

این چشم بخوابد ، آن یکی بیدار است

هر که دیدهِ غم هجران مرا می فهمد

خرخره تنگ شود دیده ی گریانت نیست

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب

بدین سان خواب ها را با تو زیبا می کنم هر شب

مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست

چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو

که این یخ کرده را از بی کسی، ها می کنم هر شب

دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش

چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب

کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی

که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

عرب ملک غزه کجا من کجا فلسطین کجا عشق به میهن کجا هزاران چو لبنان و چون آن و این فدای یکی خشت ایران زمین

هر شب به امید دیدنت خواب شدم

با یاد تو همصحبت مهتاب شدم

گفتند فراموش کن، آسان میشود

من بیتو فقط پیر شدم، آب شدم

پشت سیاهی های دنیامان سیاهی بود

معشوقه ام بودی و هستی و... نخواهی بود...