اخلاقم مدتیه یه جوری شده که ذوق هیچیو نمیکنم،همش دنبال نقطه ضعفاش میگردم،همش حس میکنم هر تصمیمی که میگیریم یا چیزی که میخریم توش اشتباهه،ذهنم میگرده دنبال توجیه واسه اشتباه بودنش،پسرم که دنیا اومد بعدش دچار افسردگی شدم،درصورتیکه عاشقش بودم،تصمیم گرفتیم ماشینمون رو عوض کنیم،ماشین قبلیمون ۲۰۶صندوقداربود که قبلا شوهرم باهاش تصادف کرده بود وکاپوتش عوض شده بود ورنگ زباد داشت ،اونو فروختیم ولی پولی که میتونستیم روش بذاریم درحد ماشین صفرنبود،شوهرم میدونست منx22دوست دارم،درحد پولمون گشت یهx22بدون رنگ کارکرده پیدا کرد که به بودجمون بخوره،رنگ نداره،مال۴۰۱،ولی رفتم دیدمش چشمم خورد به چند تا ترکی که جلو ماشین بود،دیگه اصلا ذوقشو نکردم،انتظار داشتم بی عیب ونقص باشه،حالم گرفته شد،بعدش هم رفتم نظرات منفی رو درباره ماشین خوندم دیگه بدتر...نمیدونم...همش چشام نقطه ضعفا رو میبینه،وگرنه دیگه بقیش خوب بود..نمیدونم...دوست دارم ذوق کنم،ولی کمالگرایی نمیذاره،دوست دارم همه چی بی عیب ونقص وپرفکت باشه