درک نمیشم همش دارم گریه میکنم حرف دلم رو نمیدونم یه کی بگم افسرده شدم وقتی خواستم به مامانم بگم مامان بابام گفتن مگه ما واسه تو چی کم گذاشتیم همش به خواهرم توجه میشه وقتی از مدرسه برای مامانم نامه اومد مامانم گفت رفتی تو مدرسه چی گفتی ابرو مو ل
بردی که مدرسه گفته بری مشاوره
تو یروز من 19/30 گرفتم خواهرم 10 مامانم یه من گفت تو چرا بیست نشدی ولی به خواهرم گفت افرین خیلی زخمی شدم اما تحش بازم سکوته
من تا عمق استخون میفهممت
منم مثل تو دقیقا
اما یه موضوعی هست
شما باید از خودت محافظت کنی الان بجای تحلیل رفتار ناپسند والدینت
روانپزشکم بهم اینهارو گفت که برات مینویسم:
فرق گذاشتن والدین بین فرزندان وجود داره و خیلیم شایعه
دنبال دلیل نگرد پیرت میکنه افسرده تر میشی فقط مثل یه واقعیتی بپذیرش و از کنارش بگذر تو نمیتونی هرگز والدینت رو تغییر بدی و بشدت انرژیت رو میگیره و تهشم هیچ
و... و... و....
منم گوش کردم و بجای اینکه تلاش کنم متقاعدشون کنم پذیرفتم که اولا من بیگناهم و خودمو دوست داشته باشم ثانیا اونهارو بخاطر اینکه مغزشون نمیکشه ببخشم
ثالثا انرژیمو ذخیره کنم و بذارمش برای پیشرفت خودم اونم تنهایی
