نه چهره ی عجیبی دارم و نه رفتار غیراخلاقی
تنها فرقم اینه که درونگرام...و شاید یکنمه ساده لباس میپوشم....و خنده های عشوه کنون ندارم
ارایشم کمه ...
از دنیا عقب نیستم همه چیزم با این جماعت حداقل در یک سطحه ولی فرقش اینه که
توی جامعه دیده نمیشم یا حداقل اینطور دیده میشه...
کشته مرده ی توجه نیستما که بخاطر توجه خودشو بکشه
ولی متوجه شدم اگه تا ابد ساکت باشم هیچکس سمتم نمیاد
حتی رفیق جماعت هم بخاطر درونگراییم ولم کردن و رفتن
نه میتونم رفیق جدید پیدا کنم نه کسی که به قول معروف عشق دوران جاهلیته
ناموصا فقط من اینطوریم یا ...چی جدی؟
نکنه واسم دعا نوشتن
اخه این زیادی غیر عادیه
میگن تنهایی خیلی خوبه ولی تنهایی هم حدی داره
شاید الان یکسریا بگن شاید اخلاقت گنده واسه همین
ولی مشکل اینجاست
اصلا کسی سمتم نمیاد که بفهمه اخلاقم مورد پسندش هست یا نه
چه دوست چه عشق چه هر کسی
انگار یکغریبم که بین آدما گم شده ....
البته دوباره اشاره کنممن به شدت درونگرام... و جزو کسایی نیستم که پیش قدم بشم
ولی خب آدمی هم تا حدی صبر داره
