تازه رفتم تو ۲۴ سالگی . دانشجو هستم در حال تحصیلم . تو روابط عاطفی بخوام براتون بگم از ی پسری خوشم اومد اشنامون بود اولین پسری ک دلم نسبت ب پسرای دیگه براش لرزید منظورم اینه این ب دلم نشست . اما رفته رفته متوجه شدم دارم تو آب نمک پسره قرار میگیرم اما نتونستم با این موضوع کنار بیام با اینکه هیچی بینمون نیس نخ هایی ک میدادم حرف و حرکاتش هم میخواست منو داشته باشه هم نه اینکه از فازش سعی کردم بیام بیرون خیلی برام سخت بود خیلی اذیت شدم کارم ی مدت هر شب شده بود گریه تا اینکه کم کم از اون بحران اومدم بیرون این وسط مادرم و خواهرم میگن مگه آدم قحطه این نشد یکی دیگه
یکم به خودت آرامش ذهنی بده با یکی دیگم اوکی شدم اون پسره آدم منم منمی بود همیشه میخواست من شروع کننده همه چی باشم اما خودش صفر از اونا که فقط تو رو مقصر میدونه با اونم کات کردم تا مدتی ک سینگل میمونم
ابجیم و مامانم اینا دوباره بهم میگن تو بیخیالی دختر فلانی . با فلانیه . بهش میگم اگه من بیخیالم این خرایی ک نصیب من میشن کیان؟ یادمه ی خواستگاری برام اومده بود پسره رو قبول نکردم سر وضعش مشکوک بود ولی کسی نگفته بود بعد از طریق ی آشنایی ب گوشمون خورد پسره قبلا سابقه اعتیاد داشته کمپی بوده . بهم خواهرم میگه تو سخت گیری اینجوری اونجوری بهشون میگم مگه خودمو از سر راه آوردم برم با معتاد . عقلت خدایی چی میگه بهت تو واقعا خواهر منی ؟؟ دیگه دارم شک میکنم با یک خواستگار دیگم ۴۳ ساله بود تن ب کار و زندگی نمیداد آدم ب این گندگی هیچی ازش خودش نداشت حتی کارشم تو تاکسی بود
من این مورد ها رو که رد میکنم
بدی خانواده من اینه طرف من نیستن
تا با یکی اوکی میشم متوجه میشم طرف آدم حسابی نیست
بعد موضوع رو برای اینا که تعریف میکنم دوتا عیب هم اینا به طرف اضافه میکنن
ی خواستگار دیگمم پسره خر پولدار بود میشد رفیق شوهر مشتری خالم اینا خالم لباس فروشی دارن منو اونجا دیدن ب خالم گفتن . بعد فهمیدم اون خواستگار با اون معرفی کننده رابطه داره خودمم با چشم دیدم تو ماشین با هم بودن و حرکات جلف انجام میدادن حالا خواهرم و مامانم اصرار اصرار تو این ازدواج کن پولداره . بهش میگم تو یعنی نمیبینی .مث ج..نده ها رفتار میکنه تو مثلا خیر خواه منی؟
خلاصه یا خواستگاری رو رد میکنم برچسب سختگیری روم میزارن شما باشی چیکار میکنی و شکلی رفتار میکنید یکم راهنمایی کنید دلم پر اینجا براتون حرف زدم بچه ها
به راهت ادامه بده
عزیزم زندگی شوخی بردار نیست اگر تا صد سال مجرد موندی تا یه آدم حسابی گیر نیاوردی ازدواج نکن.حرف هیچکس برآن مهم نباشه.فقط خودت مهمی. با عقل و منطق کخ معلومه داری ازدواج کن و ادمتو انتخاب کن.اصلا احساساتی نشو و تحت تاثیر حرفای دیگران قرار نگیر.همین اطرافیان اگر فردا خدای ناکرده تو زندگیت ب مشکل خوردی باز میگن مقصر خودتی که درست انتخاب نکردی
عزیزم خودتو انقدر اذیت نکن، ازدواج که نهایت هدف یه انسان واسه زندگی نیست، هنوز هم ۲۴ سالته انشالله موقعیت های خوب برات پیش میاد اگر اجتماعی باشید یا اینکه بعد از تحصیل شاغل بشید ممکنه موقعیت های خیلیییی بهتر از این افراد پیدا بشه که درخورد خودتون باشه عزیزم
اولا چقد خوبه ک با کسی هستی راحت با خواهر و مادرت در میون میزاری
دوما بنظر من کار درستی کردی و خودت عاقلانه تر تصمیم گرفتی
فعلا سنی نداری و کلی فرصت داری
در کنار اینا بیشتر تمرکزتو بزار رو درس و کار
