من هی میرم منت کشی تو عقدیم . خانوادش شهرستانن تنهاس . هرچی میگفتم بیا دنبالم حاضر نشد بیاد من دیوونه این همه راهو با مترو رفتم با وسایلم بعد میکه چرا اومدی بودن نبودنت فرقی نداره نمیخوامت تو مردی برام ایشالا خوشبخت شی دارم اتیش میگیرم بخدا هیچکس حالم نمیفهمه میترسم برم تو جمع همش کارم شده گریه مشکلاتمون شش ماهه . خیلی تصمیم گرفتیم جداشیم ولی باز منتشو کشیدم و کوتاه اومدم بخاطر علاقم ولی میبینم روز به روز بدتر میشه بامن
شب و روزم یکی شده به هیچی احساسی ندارم تو عمرم انقد داغون نشده بودم هم از ظاهری هم باطنی خدایا کمکموووون کن .
عزيزم كردم بخاطرش كارم ترك كردم ولي بخاطر شرايط بارداري خيلي بهم ريختم و خانواده اش از اين موضوع حسابي سو استفاده كردن
و يه جورايي بوردنش يكماهه كه هيچ خبري ازش ندارم حتي نميگن بارداره يه خيري ازش بگيريم خيلي دلم شكسته خيلي واقعا اگه به اميد اين بچه نبود يه لحظه صبر نميكردم
الان دلم براي بچه ميسوزه كه جون داره حس ميكنه ميفهمه ولي ادم بزرگاش هيچي نميفهمن هيچي
هیچ شناختی نداشتید قبل ازدواج؟
اینکه بیکارن دیگه مشخصه🤕
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
-10 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز