سکوت

روانشناسی شهر خودم کرج خوبه خانواده اش گذاشتن راه دور بزنه موقع انتخاب واحد پدرم بالا سرم بود اومدم قزوین یا رشت بمونم ( فامیل داریم ) ولی نذاشتن برم الانم هیچکاری نمیتونم بکنم دلم سینما میخواد کافه تا حالا نرفتم فک کن یه بار به مادرم گفتم بیا باهم بریم کافه یه جور توپید بهم که پشیمون شدم دلم داره میترکه آخ چه کنم   چرا من ۲۰ سالمه آقا جامعه خرابه اونا به من اعتماد دارن دیگه قدیمی شده من نباید از مجردی لذت ببرم‌ ؟؟؟؟ پس چی میگن مجردی و عشق و حال ؟؟؟ خدایا بسه خونه شوهر هم که بری اون محدودت میکنه بابا آزادی ندارم یه کلاس زبان تا خونه یه ربع راهه چرا باید بیاد دنبالم ؟؟؟؟؟ فرار که نمیکنم میام خونه دیگه اهل هیچی ام نیستم نه دوست پسر نه سیگار هیچی خدا دلم گرفته 

دلم داره میترکه آروم نمیشم 

کاش دلم آروم بگیره مثل زندونی ها شدم گوشی ام رو چک میکنن همه میان تاپیک میزنن شوهرم شکاکه من بگم پدرومادر شکاکن 😭😭😭

دارم میمیرم 

نه بابا میگم گوشی رو چک میکنن نمی‌ذارن برم بیرون بعد برم سرکار ؟؟؟؟؟ جرعت ندارم به کسی پیام بدم که نبینن هرکی زنگ میزنه قطع میکنم که خانواده ام هیچی نگن هوف خدا خدا یعنی خونه شده زندان برام دارم خفه میشم بخوام برم سرکار پدرم میگه پول میخوای چیکار دختر مگه باید کارکنه پدری که سال به ماه نمیبینمش جدا شدن