که همیشه از قضاوت شدن میترسیده. اینجا همو قشاوت نکنیم ووافعا اعتراف کنیم
خودم: من از دخترایی که هیچ چیز خاصی ندارن، هیچ دستاوردی ندارن اما به موفقیت میرسن بدم میاد. حالا اسمشحسودی هم نیست به نظرم حس میکنم لیاقت ندارن. مثلا بلاگرا و مدل ها
من خیال پردازم و دنیای تخیلیم بیشتر دوست دارم
اعتراف میکنم قبل ازدواج رابطه داشتم
اعتراف میکنم ک از کوچیکی خیلی زشت بودم بخاطر چهرم مسخره شدم و خیلی روی زندگی الآنم تاثیر گذاشت بیشتر مشکلاتم بخاطر گذشتم بود
اعتراف می کنم که بچگی من عاشق طراحی لباس بودم ولی همه چیزایی که طراحی می کردم می دادم به دختر عممه عزیزم و اونم می گفت به هیچکس نگو تو اینا رو طراحی کردی بگو من طراحی کردم منم گوش به فرمان اون بودم و الان فکر کنم الکی الکی باورش شده کار اون بود چون طراح لباس شده🤣 شاید حسادته یا هرچی ولی دوست داشتم منم جسور بودم چیزی که دوست داشتم بلند می گفتم و دنبالش می رفتم و بدگردیم عقب هیچوقت این کار نکنم تازه کلی ازش تعریف می کردن چقدر با استعداده
منم اعتراف میکنم ۶ سال از عمرمو گذاشتم پای یکی که اخرش نشد و یادگاری ازش اعصاب و روان داغونم مونده.شوهرم خیلی خوبه اما من همیشه عصبیم.چجوری تحملم میکنه نمیدونم🫠🥲
من تو ذهنم دنیای خودمو دارم
خیلی راحتم اونجا
انگار مثل فیلما وارد یه دنیای بهشتی دیگه میشم
شاید بخاطراینکه بابام و مامانم معتقد بودن کار چرتیه و بابا مامان اون ذوق می کردن تشویق و دوست داشتم طراحی هامو بدم اون تا مامان باباش غیر مستقیم منو تشیوق تعریف کنن
پ ن خلاصه کنم اعتراف می کنم به هرکی که رابطه خوبی به باباش داره حسودی می کنم
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
48 ثانیه پیش
49 ثانیه پیش
51 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
