دلم میخواد ازدواج کنم ولی نمیدونم

تو این دوره زمونه کسی ازدواج نمیکنه هیچ پسری جراتشو نداره با یکی دوست شو فاب بزن تفریحتو بکن بری شوهر کنی ک چی تهش هیچی جز ساختن نیس ازادی نداری حتی اگ حالتم بد باشه مسعولیت رو شونه هاته 

خلاصه خوش بگذرون چ مجرد چ متاهل 

بابای منم سختگیری میکرد خیلی زیاد 

اصلا اجازه نمیداد پسر خانواده بیاد خونمون ،میگفت خانواد ش اگه پسندیدن و ما هم تحقیق گردیم و خوب شد و گفتیم بله پسرشونو بیارن 

خب اون خانواده ها هم قبول نمیکردن و حق داشتن 

تمام سالهایی ک خاستگار میومد همین داستان بود 

الانم من شدم ۳۹ و کس دیگه ای نمیاد 

مامانم فوت شده ،خواهری ندارم ،بابام خیلی شکاک و بداخلاق هستش و خیلی تنهام 

هیچ وقت اهل دوستی با پسری نبودم هم اینکه یه شهر کوچیک زندگی میکردیم هم اینکه بابام اخلاقش خیلی بد بود 

کاش خدا به پدرای اینجوری هیچوقت بچه نده 

انتخاب درست بکن ی برگه کاغذ تعهد نمیارع البته نظر منه کسی ک ادمو بخواد چ شوهرت باشه چ دوس پسر باعث پیشرفتت میشه 

توی رابطه دوس دختر پسری هم دختر درخواست داره هم پسر 

صبور باش جامعه ما برای به دنیا اوردن بچه مناسب نیس 

کی گفته با ازدواج آزادی نمیشه داشت. اتفاقا من تو مجردی نمیتونستم برم جایی، آرایش و لباس دلخواهمم نمیشد داشته باشم. الان هر موقع دلم بخاد میرم بیرون، تو آرایش و لباس پوشیدنم آزادم. 

دیدگاه منه 

نسبت ب زندگی ک خودم دارم و از نظر من ازدواج دست و پامو میبنده 

اتفاقن منم خانواده سخت گیر داشتم یکی میگم یکی میشنوی ولی ازدواج راه درستی برای فرار از سختگیری های خانواده نیس 

تنها چیزی ک ازادی کامل میارع پوله نه شوهر 

البته نظر شمام قابل احترامه برای من 

چرا پشیمونه 

ولی واقعا دیگه کسی نمیاد

نه که فک کنی خیلی دلم میخواد ازدواج کنما

بیشتر دلم میسوزه ک بابام نه خودش زندگی کرد 

نه گذاشت مامان بیچاره ام زندگی کنه 

نه گذاشت ما بچه ها زندگی کنیم 

همه ۳۸ سال زندگی من توی ترس و استرس و پنهانکاری گذشت 

موهام سفید شد ،شکسته شدم ،حسرت همه چیز به دلمون موند 

میدونی هر چیزی وقتی داره

ادم توی اون وقت خودشه ک ذوق داره 

بعدش دیگه انگار قشگ نیست 

من دچار یائسگی زود رس دارم میشم 

هم سن های من واسه خودشون زندگی دارن اون وقت من هنوز بابام ک عصبی میشه مثل یه دختر بچه ۷ ساله میخزم تو اتاقم 

میدونی وقتی نگاه میکنم ک عمرم چطوری رفته خیلی غمگین میشم