من خیلی دوستش دارم، خیلی زیاد عین آبجی کوچیکم هست و و سال ازم کوچیکتره. امسال قراره بره دوازدهم منم پشت بودم. متاسفانه به خاطر یه سری مسائل روحی و روانی که تحت نظر روان پزشک بودم و البته که نخوندن و تنبلی خودم هم تاثیر داشت امسال هم از دست دادم. و روحیه پشت موندن ندارم و قراره هر چی آوردم از حسابداری گرفته تا روان شناسی رو بزنم و برم. دختر داییم هم وضعیت درسش مثل منه، اما زبانش به شدت خوبه و کلاس میره. اونسری بهم گفت کنکور زبان شرکت میکنه..برای فرهنگیان هدف داره...
خیلی بهش غبطه خوردم وقتی به این فکر کردم که یک سال دیگه در بیاد چقدر من حسودیشو میکنم و چقدر به سرم میکوبن و میگن ببین ازت کوچیکتر بود خودشو کشید یه طرف
برای همین به سر منم افتاده کنار دانشگاه برای سال بعد فرهنگیان بخونم.. نمیخوام عقب بمونم.. البته دلم موفقیتشو میخواد اما وقتی میبینم باعث و با.نی مشکلات خودمم و یه سری آدما حس یه بازنده رو دارم...
امیدوارم سال بعد هم اسم من و هم اسم اون بیاد
