منظورم اینه بعضیا هستن ک هیچکسو نداشته باشن خانوادشونو دارن من اونارو هم ندارم حس میکنم خیلی تنهام واقعا یه نفرم ندارم مامان بابام همش با حرفاشون تیکه هاشون فقط اذیت میکنن هرکاری ازم بینن فقط سرزنش میکنن اصن نمیتونم کنارشون باشم دو دقیقه خیلی وقتا نیاز دارم با یکی حرف بزنم این مدت کلی بلا سرم اومد از لحاظ روحی داغون شدم ولی حتی یه دونه ش رو هم اونا نمیدونن حتی من خودکشی کردم بازم اونا نفهمیدن برای چی
خیلی حس بدیه آدم بفهمه تو دنیا فقط و فقط خودشه
صدرصد نه
چند سالته منم همینم ولی خوب اینم بگم هستن مامان بابام ولی من آنقدر به اندازه ی کوه گند زدم دیگه اصلا اصلا روم نمیشه بخوام کاری بهشون بگم
میتونم بگم همه ی زندگیمو مامانم میدونه و اگر اینطور نبود قطعا من الان زنده نبودم
نه بابا .تو سن بالا بچه آوردن کلا مستقل بودم خودمم اومدم راه دور از زندگیمم هیچی نمیدونن بدونن مهم نیس واسشون
نه خدا باشه ، بودن و نبودن بقیه چه اهمیتی داره.
الان سومی رو باردارم تقریبا هرروز از صبح تا ظهر بیرونم دنبال کارهای واجبه که باید تا قبل زایمان به سرانجام برسونم بعدم میام خونه باید کارهای خونه رو کنم اونم با دوتا وروجک کوچولو خونه روتمیز کنم جارو کنم ظرف بشورم غذا بپزم
مامانم آره
بابام نه البته مطمئن نیستم ولی با چیزی که دیدم نمیشه زیادی بهش تکیه کرد
