چندروز پیش بی بی چک زدم مثبت بود و فرصت نشد برم آزمایش و دکتر و ..
با مادرم اینا زندگی میکنیم ولی قرار نیست تا ۳ ماهگی به کسی چیزی بگیم
دارم دیوونه میشم
از یه طرف حالم بده و چون جلوی چشم مامانمم چیزی نمیتونم بروز بدم
از یه طرف منکه همه چیم با مامانم و خواهرمه برام اذیت کننده ست که یه همچین مسئلهی بزرگی رو مخفی کنم
ولی میدونم اگه بهشون بگم اصلا فیدبکشون خوب نیست
هر چند روز یه بار بحثشو میندازم خواهرم خیلی حمایت میکنه ولی مامانم میگه زوده ، (یه بچهی دوسال و نیمه دارم ) میگه که اون الان نیاز به یه مادر کامل داره و اذیت میشه و آسیب میبینه.
دیشب مهمونی داشتیم از شانس من یکی دونفر اومدن بحثو انداختن و معایب فاصله سنی کم برای بچه ها و آسیبی که میبینن گفتن ، منم هورمونام بهم ریخته میخواستم بشینم همونجا زار بزنم
همش به همسرم میگم نکنه واقعا کار اشتباهی کردیم
با هیشکی نمیتونم صحبت کنم ، فقط با همسرم
اونم مرده ، مگه یه مرد چقد حوصله داره
وای خیلی کلافهم
همش فکر میکنم اگه بفهمن فیدبکشون چیه
