خیلی دوییدم تو زندگی خیلی زیاد
خیلی سعی کردم درست زندگی کنم
ولی الان تو سنی ام که احساس میکنم بی فایده بوده و الان حتی حداقل هارو هم ندارم
در صورتی که خیلیا که هیچی براشون مهم نبوده و حتی به چیزی فکر نمیکنن هیچوقت زندگی همیشه به کامشون بوده و همه چی رو روال
واسه همین احساس میکنم ارزش تلاش و جنگیدن من رو نداشته
بنظرم زندگی هدیه ای هست که خداوند به همه داده و اگر بپذیریش همیشه خوشبخت خواهی بود اون موقع تازه سورپرایز میشی چون هر چی میری جلوتر میفهمی برای چی به این دنیا اومدی، اما اگه نپذیرفتی و دائم باهمه چی جنگیدی تا اونو باب میل خودت کنی اون موقع هست که باختی و از هدف اصلیت دور شدی
شاید هنوز نتیجهی تلاش هات رو ندیدی.
من همیشه وقتی ناامید میشم سعی می کنم زاویه دیدم رو عوض کنم. اون موقع میبینم زندگیم از زوایای مختلف دید بهتری به من میده و همیشه همونطور نیست که من احساس می کنم.
چیزایی که جامعه و خانواده به ما تحمیل کردن و اونا رو مهم جلوه کردن. مثل داشتن موقعیت اجتماعی. پول شغل. مقایسه خود حس خشم حسادت.... چیزایی که دائم ذهن ما حول و حوش آنها میگرده و ما رو از این لحظه و شادی و آرامش و سرور دور میکنه. البته منظورم این نیست که پول و موقعیت اجتماعی بده. نه خوبه. ولی این که شادی مونو به اونا وابسته کنیم. اونا رو زیاد مهم بدونیم بده.
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
