یه موقعه هه میگم کاش نبودم
حتا یه موقهای مرگ خودمو تصور میکنم و کلی گریه میکنم و میگم کاش میمردم دنیا هیچوقت واسم جایی آروم و قشنگی نبود من فقط ۱۴ سالمه اما من به هدفم نمیرسم نمیتونم شغل آیندمو داشته باشم منم دلم میخاد تجربی بیارم ولی نمیتونم چون من زندگی هیچ آرامشی نداره هیچ انگيزای نداره کاش مادرم میموند شاید من میتونستم چون اگه اون بود نمیزاشت اینطوری بشم ۳ساله که نیست و من از زندگی افتادم نمیدونم من دارم تاوان چیو میدم چرا نمیتونم مثل بچه های بقیه باشم اونا شادن کلی رفیق دارن آرامش دارنواسه همینه همه درستشون خوبه اما من هیچی ندازم جز این حس که میخام نابود شم من امسال از پارسال بدتر شدم با اینکه هدفم بهتر شدن بود💔🙂الانم چشمام پر اشکه
