نسل ما تا به سنی رسیدیم که چیزی حالیمون باشه کرونا شد. رکود اقتصادی شد. سهمیه های کنکور و پارتی بازی ها بیکاری فارق التحصیلا شد. حالا اگه یکی این وسط پدر مادر یا خواهر برادری هم از دست داشته باشه و یا با خانواده ای هم وصلت کرده باشه که به خونش تشنه ن و هر بلایی سرش بیارن و هزار تا مشکل دیگه که هیچی.
امیدوارم حداقل جنگ نشه و روزای خوش هم بیان :)
دهه چندی؟
اتفاقا جنگ شه بمیریم بهتره
کدوم نسل منظورته ۶۰ ۷۰ ۸۰
واقعا به دهه شصتیا و اوایل هفتادیا حسودیم میشه. چون اکثرشون زندگی خودشون رو به یه جایی رسوندن و کمی خودشون رو جمع و جور کردن.
ما باید بدوییم، آرزوهامون هم بدوون.
والا من خاله هام دهه شصتی ن، خیلی زندگیاشون بهتر از منه. مادرشوهراشون باهاشون مهربونن. خاله هام اون زمان بهترین شغلا نصیبشون شد. شوهراشون پولدارن.
برادر خودم دهه هفتادیه به هر دری زد هر چه قدر درس خوند و تلاش کرد شغل دولتی گیرش نیومد و اون همه سالهای زحمت کشیدنش هدر رفت ولی یه مدت رفت شرکت خصوصی کار کرد و پول جمع کرد و کار آزاد زد و الان تو سن سی سالگی دو تا خونه و یه ماشینه خوب داره.
ولی خب شاید اگه من هم همسنه برادرم بشم اوضاعم بهتر بشه. ولی فعلا که هر آزمونی دادم هیچ جا شغل پر مزایا استخدام نشدم و صبح تا شب دارم تو آموزشگاه زبان، زبان تدریس میکنم و سگ دو میزنم با حقوق چندرغاز.
قربونت بشم 🥲🥲منم همینطور.
خدا رو شکر میکنم که حداقل ثبت نام نکردم برا کنکور ارشد که زندگیم بیشتر هدر بره.
بعد از شونزده سال خرخونی تازه فهمیدم شغل و گذرانه زندگی تو کاسبیه و الانم باید سگ دو بزنم تا یه پولی که بشه باهاش کاسبی رو استارت زد در بیارم .
