فقد ی طرف قضیه روگفتم دیگه.من خودم تو۲۶ سالگی دیسک کمر دارم. انقد ک منو بلند کرده از بالا ولم کرده و ی مهره کمرم کلاداغونه.هرجامیرم مث پیرزنابایدتکیه بدم.هزاربار جلوجاریم وفامیلاشون اشک منو دراورده وهمه دیدن
من با کار کردن زن و مستقل شدن موافقم
ولی اینکه شوهرت و زدی نه
واقعا معنیه بمون خونه بخور و بخاب رو نمیفهمم
من کلا آدم فعالی ام ک نمتونم ی جا بشینم
اگ ی هفته اینجور باشم افسردگی میگیرم مریض میشم.بعدشم اون واسه کسیه ک شب ک شوهرش اومد حرف بزنن بگن بخندن. ما تنها سرگرمیمون اینه ک وختی میاد میشینیم فیلم میبینیم.همین.ی کلمه حرف نمیزنیم.من از بقیه میشنوم ک کجابوده وچکاراکرده.
تحملش سخته. ک اسایش باشه ولی ارامش نه.هرجامیرم میگن خوشبحالت شوهرت چ خوش قدوهیکل خوش تیپ خوشبحالت چ مادرشوهری خوشبحالت خونه دارین اثاث کسی نمیکنین. ولی ارامش ک ندارم.یا باید تنهاباشم یا ک جسمی کنارهم باشیم.هیچ حدفی نزنیم.انگار مجبورمون کردن
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
23 ثانیه پیش
24 ثانیه پیش
24 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز