سال ۱۴۰۱ یه اقایی رو تو ماموریت دیدم ماموریت ۲ رپز بود و اون اقا هم فقط چند ساعت بامابود بسیار خوش بر رو بود رو‌کرد بمن گفت که قیافه شما برام اشناست فلان بار اومدی فلان جا از شرکت شمارو دیدم قیافت او ذهنم مونده . تو دلم پسر رو تحسین میکردم ازش خوشم میومد منتهی چون خوش قیافه بپد من خیلی نتوستم نشون بدم که خوشحالم از اینکه قیافه من بیادت مونده من فقط سعی میکردم رفتار رسمی داشته باشم مجبور بودم سوتی ندم بعد اینکه دلم باهاش بود ولی اعتماد به نفس نداشتم هر وقت یادم میوفته میگم اگر اگر اعتماد به نفس داشتم چقدر خوب بود میدونید تاوقتی خودتون اخساس ارزشمندی نکتید نمیتونید عشق پیدا کنیدوگرنع میشید من موقعیت بود چون خوذم رو ارزشمند نمیدونستم نشد باعاش ارتباطب قرار کنم
چقدر من :)
وا یعنی الان بخاطر اینکه با پسره نیستی ناراحتی 😐😐😐
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
-6 ثانیه پیش
0 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز