من یه چند ماه توی رابطم و خیلی همو دوست داریم و قصدمون جدی...
حالا موضوع اینه که من یه پسر عموی همسن و سال خودم دارم که همبازی بچگیهای همدیگه بودیم ولی بعد به دلایلی ارتباطمون تبدیل به تنفر شد و همینطور که بزرگتر میشدیم بیشتر از هم متنفر میشدیم!
منتها چند سال پیش سر یه سری اتفاقاتی باعث شد که با همدیگه صمیمی بشیم ولی خب حسی به همدیگه نداریم
فقط در حد یه رفاقت صمیمی اونم نه همیشگی ! ( من حسی بهش ندارم اونو نمیدونم )
یعنی اینطوری که بعضی وقتا فقط چت میکردیم یا حضوری یکم با هم صحبت میکردیم توی مهمونی و اینا اونم خیلی به ندرت!
تو این مدتی که با پارتنرم توی رابطم یکی دو بار پسر عموم پیام داد خیلی عادی فقط چت کردیم مثل دوتا دوست معمولی
یعنی اجازه ندادم که از حد خودش خارج بشه....
و این موضوع رو به خود پارتنرم گفتم و اونم دوس نداره با پسر دیگه ایی صحبت کنم بجز خودش ( اونم حرف نمیزنه با دختری جز من ) و منم به پسر عموم بیمحلی کردم و دیگه اونم پیامی نداد تا چندروز پیش پیام داد فقط پرسید چخبر و اینا منم جوابش و دادم و در همین حد فقط
حرف خاصی زده نشد
حالا بنظر شما نیاز به پارتنرم بگم حرف زدم باهاش ؟
از طرفی میگم حرف خاصی نزدم باهاش آخه از طرفی نگمم خودم عذاب وجدان دارم نمیدونم چه کنم
