من چهل سالم هست و دو تا بچه دارم. از رشته ای که خوندم چندان رضایت ندارم. از طرفی خیلی علاقه به درس و کارهای پژوهشی و اینا دارم. پارسال یه بار صحبت شد. مامانم گفت بشین بخون برای پزشکی، تو میتونی و حداقل میتونی یه کار مفید انجام بدی. منم میام پیش بچه هات و کمکت میدم.
خب منم خیلی دوست داشتم و سالها بود که بهش فکر میکردم. اما به خاطر بچه هام منصرف میشدم.
خلاصه با این حرفای مامانم کلی انگیزه گرفتم و تصمیم جدی گرفتم و رفتم یه سری کلاس ثبت نام کردم و کتاب خریدم و شروع کردم.
ولی...
بعد از گذشت چند ماه همش احساس میکردم با حرفاش میخواد منو از این کار منصرف کنه. مثلا بهم میگفت تا فارغ التحصیل بشی دیگه سنت خیلی بالا رفته و معلوم نیست بتونی مشغول به کار بشی و خلاصه از این حرفا
حقیقتش من خیلی ناراحت شدم. گفتم شما اینقدر به من امید و انگیزه دادید و حالا دارید این امید و انگیزه رو از من میگیرید.
نظر شما چیه؟
به هدفت برس
اصلا دیر نیست
موفق باشی
چی بگم والا
پزشکی خیلی سخته اونم تو سن شما و با وجود بچه و...
چرا امید و انگیزت رو دادی دست مادرت ؟ شما مشکلت این هست که منتظری مامانت بت خط بده مثل بچگی ها بگه این کار کن اون کار کن پس تصمیمات خودت چی دوست عزیز
خب شما تا دکتر بشین سنتون میشه ۵۲ بعداز اون بخوای دکتر بشی مطب بزنی خیلی دیر نیست بنظرتون؟
دیر نیست
نظر من اینه چرا به سرعت برق و باد با حرف مادرت انگیزه میگیری و با همون سرعت هم با حرفاش سرد میشی و انگیزتو از دست میدی
من نظر شخصیمو میگم چون کادر درمانم ، پزشکی تو سن شما سخته جوون های بیست ساله و مجرد و ازاد و بدون دغدغه بچه و شوهرم دووم نمبارن تند تند خودکشی میکنن
شما ک هزار و یک مشکل زندگی مشترک و خرج و مخارج هم داری
مسئله دوم اینه توی اواخر چهل سالگی تازه میشی پزشک عمومی طرحی ک معلوم نیست کدوم شهری بفرستنت
به نظرم اگه ادم توانمند و مستقلی هستی برو و گرنه اگه میخای توی این رشته موفث باشی حداقل ده پونزده سال از زندگیت رو باید بذاری کنار و وقف پزشکی کنی
چرا تو رشته ای که قبلا خوندید کار نمی کنید؟
