دیشب ساعت ۲ یه لحظه رفتم توی اتاق خواب و دیدم اصلا از دود شدید سیگار و بوی بد نمیشه درست ببینم و افتادم به سرفه.گفتم چرا داری اینقدر به خودت و بچه هات ظلم میکنی؟
چرا داری باز به لجن میکشی این زندگی رو؟
این ۳ تا طفل معصوما چه گناهی دارن؟
فکر میکنی من نمیدونم باز تو شروع کردی به مصرف اون شیشه ی لعنتی؟
دیگه نمیتونم .نمیتونم باز اون گذشته ی نحسو تجربه کنم.بسه من سیرم دیگه مغزم نمیکشه اون همه عذابو.نبین من سکوت کردم.من سکوت کردم که اگه فقط ذره ای ببینم توهمات شروع شدن ول کنم برم از این زندگی لعنتیت.تنها نه هااااا.با بچه هات.یا خودمونو میکشم یا بچه ها رو میدم بهزیستی و خودمم خودکشی میکنم.و تو نمیتونی بچه هاتو حتی ببینی چون به معتاد حق دیدن بچه هاشونم نمیدن
اینا رو کلی با گریه گفتم
مابین حرفام اولش خیلی داد زد و درو محکم کوبید
ولی بعدش گفت یه هفته فرصت بده
گفتم ببین من اینهمه بهت فرصت دادم
اونروزم میخاستم زنگ بزنم کمپ و بگم بیان ببرنت.وسایل خونمو میفروشم این چندرغاز طلاهامو میفروشم ولی بیشتر از ۳ سال میخوابونمت کمپ
