ببین عزیزم این شخصی که تعریف کردی منو یاد خودم انداخت که دو سال پیش وقتی بچمو از دست دادم همینطوری شده بودم
اوایلش بخاطر اندوه بزرگی که آدم داره این طرز فکرا خیلی طبیعیه اما به مرور نگاه مهربون خدا رو حتی تو روزمرگیهای زندگی میبینی و متوجه میشی مشکل فقط و فقط برای تو نیست هرکسی یه طوری داره با یه مسئله ای تو زندگیش کلنجار میره و کم کم انگار از طرز فکری که داشتی خجالت زده میشی و دوباره با خدا دوست میشی
من به این خیییییلی اعتقاد پیدا کردم که خدا فقط و فقط به قلب آدما نگاه میکنه و واقعا خدا به دل دریایی کشتی میده
آدم اگه دلشو صاف کنه هیچ احتیاجی به چله برداشتن و …. نیست کافیه که با زبون خودت خواسته هاتو از خدا بخوای
حتما میده شک نکن