۱۷ سالمه همه با دوستاشون میرن بیرون من نه دوستی دارم نه تفریحی عادیه به نظرتون؟؟ درسم خوبه ولی مدرسمون خیلی آشغاله تو مدرسه هم هیچ دوستی ندارم اونجا جهنمه کسیم باهام خوب نیست میگذرونم خونه هم میام که کسی نیست خوابم همش یا درس میخونم یا سرم تو گوشیه تفریحم همینه
اضطراب اجتماعی شدید دارم چون خیلی وقته جایی نرفتم حداقل بدون پدر مادر تو اجتماع رفتن برام مثل یه عذاب شده
به نظرتون بخاطر همین میتونه باشه؟؟ حس افسردگی هم دارم
یا نه کلا هم سن های من نمیتونن برن جایی؟
مامانا ادمای بدی ان؟ سوال شد برام فقط با همضن اینطور نیستن؟یا مامان من بده؟
ببین تو باید تو اجتماع بگردی و گرنه خیلی مشکلات بدتری واست پیش میاد جلوتر
قرار نیست همه تو
مدرسه دوست داشته باشن
تو مدرسه در حد اینکه چند تا معاشر داشته باشی برای کارای درسی کافیه
خب برو ی جایی خواهر
صبحا برو نون بخر برو مغازه شیر بخر و..
بخاطر مشکلاتی که گفتی هست !
تک فرزندی ؟
رفت وامد فامیلی ؟
بپیچون
وقتی که میرن بیرون نرو
بعدش خودت برو عشق حال
الان مشکلت اینه بعدن خیلی بدتر میشی
من تو ارتباط گرفتن خیلی خوبم و میتونم سریع اوکی شم ولی متاسفانه اضطراب اجتماعی دارم
مطمئن باش وقتی بپیچونی و عشق و حالتو کنی
تهش دوتا فوش و کتکه
ولی لذنتو میبری از زندگی
خیر تک فرزند نیستم اتفاقا یه برادرم هم سن و سال خودم دارم ولی اون بعد مدرسه با کلی از دوستاش صبح تا شب بیرونه کاریشم ندارن فقط بهش چند تا تذکر میدن من نمیتونم برم بیرون
و اینکه جای عجیبش اینجاست مامانم نمیذاره با برادرم سر و کله بزنم میگه دیگه بزرگ شدین ول کنین همو
من قبلا ارزوم مدرسه رفتن بود که از دست خونه خلاص شم پنجشنبه جمعه ها عزا می گرفتم اما الان از اونجا هم دلم شکسته
