تفکر غلط من

🥴🥴😑☹️

نمیدونم چرا میگی ربط نداشت . ولی داشت . 

الان فقط قیافم اینطوری شد ،😑

باید  خودش پیش بیاد . عوض شدن . من که اینطور نبودم . جامعه اینطورم کرد . برای دفاع در برابر لطمه ها ، شکل روحم رو عوض کرد . حالا درست بشه ، خودکار من هم درست میشم . این شکل شدم تا آسیب کمتری ببینم . برگشتن به شکل سابق ، خطرناک هست ، و البته به اراده من هم باشه ، که نیست. استرس زا هست . دست من نیست . این که نیاز هست رو نمی‌دونم .

یعنی چه؟ قربانی کی؟

هیچ چیزی تصادفی نیست . منظورت چیه

نمیدونم چند سال داری و چی هستی؟؟ ، ولی آدم تا زمانی  و توانی تاب مقاومت و جنگ داره ، شاید ارتباط مستقیمی با سن نداشته باشه ولی با امید و توان جسمی در ارتباطه . گنجشک رو بندازی قفس ، اونقدر تقلا می کنه که رها بشه ، از توان که افتاد قفس رو بردار و بنداز توی باغ ، دیگه حرکتی نمی کنه . بشر مگه قراره چقدر بتونه تاب بیاره . هر کسی توانی داره . جسمی و روحی . همه یکسان نیستند . سخنان شما شبیه سخنان انگیزشی روانشناسی زرد هست . امثال دکتر قلابی انوشه یا سخنان انگیزشی افراد مشابه که پشت میز نشستند و برای یک جلسه سخنان انگیزشی چند ده میلیون پول می‌گیرند و حرف های انگیزشی میزنند . نه به جامعه توجه دارند نه مشکلات افراد . برای اصلاح یک وضعیت پاتولوژیک ، چه روحی چه جامعه و چه جسمی ، باید بستر های اون مناسب باشه . جامعه ما وضعیت پاتولوژیک داره ، در این شرایط ، سموم مرهم میشن و دارو ها سموم . در این شرایط اگه وارد زندگی بشیم ، طعمه این وضع میشیم . البته همه اینطور نیستند . گیاهان ، جانوران و انسان ها ، فرق دارند . انسان هرچه هم در برابر رویداد ها و آینده نادان باشه ، باز می‌تونه پیش آگاهی هایی از آینده خود داشته باشه . هرچند تلخ

من کی گفتم به من ظلم شده ؟!؟!  دنیا از اول همینطور بوده ، حساس تر یعنی آسیب پذیر تر. ظلمی شاید شده ، به خیلی ها شده . ولی واقعا نمیشه تفاوت ها رو نادیده گرفت . حتی در حیوانات هم این صادق هست. تغییر صورت میگیره ، و اراده انسان هم دخیل هست . ولی برای تغییر باید انگیزه باشه و اگر انگیزه حاصل شد توان هم باشه . در حال حاظر من فاقد هردو هستم . همانطور که گفتم به نظرم اینها بیشتر سخنان انگیزشی هست که تنها یک انرژی کوچک آنی دارند و قابل اتکا نیستند . من جهان رو مقصر نمی‌دونم ، بلکه خودم رو ناقص می‌دونم . انسان برآیند همه احساسات هست ، کمی یا فزونی هریک ، مثل عناصر بدن ، نابودی به همراه داره ، فکر زیاد و حساس بودن ، خودش ، البته شاید مزیتی باشه برای دیگران و کمتر به خود. این البته در جهان امروز بسیار بیشتر هست . به قول معروف دنیای برای احساسات جایی ندارد . البته من در کل با سخنان شما موافقم. اما لااقل برای من اگه شدنی هم باشه سخت هست و خصوصا اگه انگیزه هم نباشه که اصلا به حرکت  در نمیام

بهتره بگیم سختی کشیدن ، سختی کشیدن جزیی از حیات هست ، به شرطی که زندگی هدفمند باشه ، در این صورت رنج حاصل نمیشه ، البته رنج هم مواقعی هست ، اما بدون هدف ، همه چیز رنج میشه .

چی  منظورم چه نوع شخصیت بود . سن احتمالا ۲۵ . من اصلا دیگه سوالی تو ذهنم نیست که بخوام حلش کنم اونم با دلیل و منطق ، زمانی بود ، رها کردم ، رها شد. دیگه نه کنجکاو هستم ، نه دنبال دلیل و منطق ، اما در مورد اراده و امید . بله بنده نه امیدی دارم نه اراده ای . پشت هر امید  باید آرزویی باشه ، من که دیگه آرزوی خاصی ندارم . پشت اراده باید هدفی باشه . من هدفی ندارم . این ها رو که میگن به خاطر این نیست که پوچ هستم ، فقط خسته هستم . به هر دری زدیم بسته بود ، از هر راهی رفتیم سربالا بود و این سن یا به قول شما عدد ، بالا رفته . روح از یاد رفته ، جسم هم به فنا رفته . این عدد ، تنها یک عدد نیست ، وقتی عدده بالا میره ، یعنی زمان ماندن کم شده . شاید اگه دنیای بهتری بود ، این وضع پیش نمی آمد . امید و اراده و آرزو ، تا زمانی می‌توانند باشند . اصولاً هر چیزی زمانی داره ،

برعکس نگفتی. ؟؟! انگیزه باعث کار میشه ،  خوب در دستگاه فکری تو ، ظاهراً همه چیز اکتسابی هست ، موش که با خوردن کله پاچه ببر نمیشه . برخی یا بسیاری از خصوصیات ارثی هستند حتی روحی . من هم قوی نیستم و جاه طلبی خاصی ندارم . البته کم کاری ها و نقص های خودم رو انکار نمی کنم ولی خوب همون طور که گفتم توان هر شخصی بسته به شرایط مختلف و انرژی درون خودش فرق داره