خواستگار درجه یک فامیل دارم نه خیلی عالی هس و نه خیلی بد..باهاشون زندگی میکنم ولی طبقه بالا، ۲۷ سالشه ولی کار نداره چون پدرش معلم هس میگن تا مهر شاغل میشه درصورتی که رشتش با معلمی مربوط نیس..زیاد قیافهاش مورد پسندم نیس..ولی خانوادهام میگن میشناسیشون ، مادرش زن بدی نیس،میگن مشکلی نداریم با شاغل شدنم (درحال حاضر دانشجو هستم و ۲۲ سال) تو یه شهر زندگی میکنیم و خونه هامون نزدیکن..پدر پسر هم ادم بدی نیس اهل فحش و دعوا و این داستانا نیس زیاد به حجاب هم گیر نمیدن(منظورم اینکه انتظار ندارن که چادر بپوشم با مانتو اوکی هستن) البته اینم بگم با این منظور که معلم بشم و خب میدونید خیلیا مشکل ندارن با این سبک شغل..ولی من دو دلم ..نمیدونم قبول کنم یا نه ..خانوادهام راضیان ولی من اونقدر امادگی ندارم و حس میکنم پشیمون میشم..نظرتون چیه؟
دوستان شما از ابتدای ازدواج و عقد راضی بودین به همسرتون؟ قانع بودین؟ یا شرایطی هم داشتین که محبور بودین قبول کنید نه به اصرار خانواده بلکه بخاطر اینکه حس کردین در اینده ممکنه فرصت خوب نداشته باشید
اینم بگم من دانشجو زبان هستم..و قصد دارم کار کنم ولی تا الان فرصت پیدا نشد😔 هرجا میرم برا زبانکده یا نمیشه یا میگن ما با شما تماس میگیریم..میترسم در اخر نه ازدواج خوب و نه استقلال مالی داشته باشم😣تصورش وحشتناک برام، اخه یه ساله دنبال کار هستم
لطفا از تجربیات خودتون بگید
