زندگی مجردی

فعلا بهم اجازه نمیدن...میگن واسه آزمون دبیری بشین بخون

مجبورم تا تابستون صبر کنم و بعد هر شغلی که گیرم اومد برم

گرچه واسه همین کار کردن کلی باید بجنگم و دعوا بشم و نفرینم کنن که چه بچه بدی ام!!!

من فقط میخوام واسه زندگیم خودم تصمیم بگیرم

واسه کار کردن

واسه ادامه تحصیل

واسه ازدواج

این چه دیدگاهیه که پدر و مادر تو همه چی واسه آدم تصمیم بگیرن

چه عالی که تجربه اش کردین و از پسش براومدین  

شما خونه ی تنها گرفتین یا همخونه داشتین یا رفتین پانسیون؟

از گرایشات پیراپزشکی ولی پرستاری و اتاق عمل نیست که براش تو شهرستان خوب کار باشه ، تهران و کرج براش خوبه فقط

محاله به شغل من تازه که سابقه کارم ندارم 20 بدن  

نهایتش10-12 تومن

کار غیرمرتبط با رشته ام هم انجام میدم، شغل غیر تخصصی میشناسین که بالای 15 تومن حقوقش باشه؟

باز از شهرستان های دیگه به نسبت بهتره

بخاطر پایین بودن هزینه مسکن به اونجا هم فکر میکردم

راستش دوست داشتم ازدواج کنم ولی پدر و مادرم نذاشتن!!

گفتن با اون پسر ازدواج کنی عاقت میکنیم، در حالی که بنده خدا آدم بدی نبود

من تا همینجاش هم خیلی تحملشون کردم

دختر خوبه همیشه من بودم ولی همیشه این منم بودم که بهم ظلم شد و نادیده گرفته شدم و کوتاهترین دیوار بودم براشون

واقعا به مرحله ای رسیدم که حالم از خوب بودن و مودبی و آرومی خودم به هم میخوره

حالا که بعد از 30 سال فهمیدم خوب بودنم فقط باعث شده که بهم بدی بشه و دارم آروم آروم در مورد خواسته هام و اینکه با من هم با احترام باشن صحبت میکنم شدم دختر یاغی!!!!

خیلی دلم رو شکستن

چندین ساله اینجوره ولی همیشه فکر میکردم با ازدواج یا سرکار رفتن دیگه راحت میشم ، ولی دیدم زهی خیال باطل!!! کار به راحتی گیرنمیاد و برای ازدواج هم اونا سختگیری میکنن

دیگه ناامید شدم برای رهایی از دستشون

منم بعدا فهمیدم امتیازم تهران رو میاورد ولی شهر خودمون رد شدم...توکل به خدا اگه اعصابی برام بذارن که بخونم امسال هم امتحان میکنم و تهران رو میزنم

مرسی آره پیگیر اون سایت هم میشم

وقتی نه بتونی بری و نه بتونی بمونی آدم حس ناامیدی بدی میکنه  

خوش بحالتون که خانواده حامی داشتین

اگه من ذره ای از جانب خانواده ام محبت میدیدم واقعا به دور شدن فکر نمیکردم ، ولی روحم داره خرد میشه پیششون

نه کمکم میکنن مستقل بشم و نه میذارن اینجا یه زندگی معمولی داشته باشم