زندگی مجردی

درسته ، زندگی بی مشکل وجود نداره و گذشت وصبوری عامل دوام زندگی هاست و نباید زود جا زد...ولی گاهی بعضی مشکلات غیرقابل تحمله مثل دست بزن داشتن یا اینکه یهو خود شوهرت برگرده بگه من نمیخوامت برگرد خونه پدرت  خداییش دوستام تا حد آخر واسه زندگیشون گذشت کردن و حتی حالا که دارن میرن بیخیال نفقه و مهریه و سایر حقوقشون شدن فقط دارن جهیزیه شون رو میبرن

گاهی نمیشود که نمیشود که نمیشود  

فعلا تا آزمون استخدامی صبر میکنم و اگه بخوام بزنم غیر از شهر خودم رو میزنم تا ببینم چی میشه...بخاطر یه شغل رسمی آدم مهاجرت کنه کمتر هم حرف پشت سرم درمیاد

ولی اگه نشد دیگه تو شهر خودم هر کاری رو میرم تا پول جمع کنم و با یه شرایط مناسب تر بعدا بیام تهران 

با پرس و جو فهمیدم که اگه صفر بیام تهران پوستم کنده میشه پس فعلا تحمل بهترین راهه

شایدم خدا یه جور دیگه نجاتم داد!!!