همش با خودم میگم روز خوب منم میرسه ولی خب اون دوستم هررر روز داره پیشرفت میکنه و من درجا میزنم
ببین واقعیت رو اگه بخوایم به صورت کلی و ختم جلسمون بگیم اینه که این اخلاق یه عذاب الهیه ،چیزیه که آدمو از زندگی شخصی دور میکنه،شاید این از این بوده که به شخصه برای خودم ،مادرم و پدرم من رو در سن های پایین با آدم های زیادی مقایسه می کردن و میگفتن فلانیو ببین اونو ببین چرا تو نباید اینطور باشی
آیا برای شماهم اینطور بود؟
برای من شاید مشکل از این قضیه بوده
و داره الان منو از اهدافم دور میکنه
جوری میشه که حتی از غذا خوردنش درس خوندنش کار کردنش و خیلی چیزاش حسودیم میشه، با اینکه صد برابر بهترم،ولی کاری کرده خودمو کوچیک ببینم نسبت بهش.
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
6 ثانیه پیش
16 ثانیه پیش
20 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز