نمیدونم شاید حرفای بعضیا راست باشه که چون شما مستاجرید(البته خونه داریم ولی چون منطقه دوازده و ما منطقه سه همیشه بودیم اونجا نیستیم و الان مستاجریم)چون مامانت ام اس داره ازدواجت سخته!نه زشتم،نه بدهیکلم هم تحصیل کردم هم شاغلم هزاران خواستگارم از بیست سالگیم داشتم ولی الان که بیست و پنجم رد کردم و نزدیک بیست و هفت سالگیمم هیچی نشده!همچنان همون خواستگارا که اذیتم میکنن،همچنان حسرت،دیگه لباس عروس میبینم بغضم میگیره چون دیگه خدا انگار بهم اثبات کرده سهمت تنهاییه نه بهت خواهر برادر دادم نه قراره همسر بهت بدم نه قراره که مامان بشی یکی بهت بگه مامان نمیشه دیگه با اینکه هزارتا نشونه داد که تو امسال ازدواج میکنی!چیشد؟تمام دوستام حتی کوچیک تر از منم دارن ازدواج میکنن پس من چی؟چون مامانم ام اس داره؟پولدار نیستیم؟اینه عدالت؟لطفا هم نگید سنی نداری چمیدونم شوهر میخوای چیکار؟اره میخوام چون میخوام کنار یکی حالم خوب باشه اروم باشیم منم یکیو داشته باشم!چرا خدا باهام اینکارو کرد؟یعنی واقعا سهمم تنهاییه؟
عزیزم فقط نفهمیدم منطقه ۳ میشینید یا ۱۲؟
من تو فکر تو بودم و ازدواج کردم دوستام از ۱۳ سالگی تا ۱۷ عروسی کردن منم دیگ کسی نبود درس بخونه تو مدرسه ، دیگ ازدواج کردم خلاصه ک اونطور فک میکردم نشد بخدا زنا بعد ازدواج خیلی تنها تر میشن ، اون اصلا کنارم نیست من ۲۳ سالمه یه بچم براش اوردم اما درگیر کارای خودشه تو فکر منم نیست تازه بهم خیانت کرد جلو خانوادش پشتمو نگرفت ازم بد گفت دلمو شکوند از ادمی ک انقد دوستش داشتم این انتظار نمیرفت از ادمی ک گف بهترینارو برات فراهم میکنم خوشبختت میکنم خودش بهم اسیب زد خودش نابودم کرد ، والا فک میکنی چون بهش نرسیدی چون تو شرایط نیستی بدونی چقد سخته هرکسیم بگی دخالت کنه زندگیت داغون تر میشه نمیتونی ب کسیم بگی ، والا بخدا قصد من شوهر کردن نبود درس خوندن بود اما شوهر کردم و شد این فک کردم غم خوارمه مراقبمه ، دلت خوشه خاهرم رویاها و خیالاتت مثل مجردی منه ولی زندگی سخت تر و واقعی تر از این رویاهاست اگه انقد شوهر خوب بود ک این همه نمینالیدن
والا غم خوارم نبود مراقبمم نبود خودم از پس خودم بر اومدم الان پنج ساله ک باهمیم ولی تا حالا مراقبم نبوده خودم مراقب خودم بودم
