سلام وعرض ادب،دوستای گلم اینجا داستانم میزارم چون با نوشتنش خودم حس سبکی کردم ،هم اینکه شاید برای دخترای جوون مناسب باشه درس عبرتی بگیرند ،خواهش میکنم بی احترامی نکنید به هیچ کس چون سالها گذشته ،خانواده من خیلی تلاش کردند که من این اتفاقات برام نیوفته اما واقعا مثل جادو شده ها بودم ،شاید قسمت و تقدیر من بوده ،به هرحال گذشت و به اینجا رسیدیم خیلی وارد جزئیات نشدم خیلی بی حرمتی ها و اذیت شدن ها وکتک هاروننوشتم چون واقعا از یاد آوریش هم اذیت میشم . شاد باشید
۱۶سالم بود اونم هجده ،ازبچگی عاشق هم بودیم اما فقط از دور به هم نگاه میکردیم ،آخه پسر همسایه روبهرویی بود تقریبا چندتا خونه بالاتر،حالا اون امده بود و ابراز عشق میکرد و منم دلم ضعف میکرد براش ،خوشگلترین و قدبلند ترین پسری بود که دیده بودم ،وقتی خانوادم از دوستیمون باخبرشدند خیلی عصبانی شدند چه دعواها و گریه هایی میکردیم اما جدا نشدیم خانوادش حتی از شهرستانشون سبزوار زنگ میزدن تا پدرم راضی کنن اما پدر که تک دخترش بودم و کارخونه دار قدیمی این پسر یه قبا رو قبول نداشت ،با این حال دلشون رو نمشکست میگفت دخترم کم سنه الان نمیشه ،کم کم من و اونو فامیل تو خیابون دیدن،پچ پچ و سوالا شروع شده بود ،مامانم تو خونه نگهم میداشت تلفنم رو میگرفت فایده نداشت از طریق دوستام پیغام میفرستادیم به هم ،غذا نمیخوردم و نقطه ضعفه مامانم بود اجازه میداد برم ببینمش یا حتی یه بار خودش زنگ زد بهش گفت بهش بگو غذا بخوره 😭
دیدن داره خیلی برای من بد میشه بالاخره پدرم قبول کرد که بیان خواستگاری اما ای کاش هیچ وقت قبول نکرده بود
