این رو زیاد شنیدیم که زیبایی باید درونی باشه
ویژگیهای ظاهری، مثل بینی کوچیک، لب قلوهای، پوست سفید یا سبزه، چشم رنگی یا مشکی و گونه و چونهای که فلان مدل باشه و اگر چال گونه داشته باشی یا نداشته باشی
دندونات سفید باشند یا نه...
خب، خیلیها هم برای بهدست آوردنِ این موارد، حاضر شدند عمل زیبایی انجام بدن.
زیبایی درونی پس چی؟؟؟
مهمه؟
خودتون قضاوت کنید. من یکی از تجربههام رو باهاتون به اشتراک میذارم.
یکی از همکارام، واقعاً زیباست.
من پیش از اینکه بینیاش رو عمل کنه، ندیده بودمش.
تنها عملش هم، برای بینیه.
درکل دختر نازیه، لبخند ملیح، آرایش سبک و شیک ، ناخنهایی که ّطبیعی بلند هستند و اکثراً لاک دارند و واقعا چهرهاش، خوشگله.
چشمهاش هم درشت و عسلیه.
من بهش حس خوبی داشتم. از چهرهاش و حرکاتِ سنجیدهای که داشت، لذت میبردم.
از اونجایی که با کسی صمیمی نیستم، فقط در حد سلام و علیک و مسائل مربوط به کار باهم حرف میزنیم.
روز سهشنبه، با ایشون و یکی دیگه از همکارها توی آسانسور داشتیم میرفتیم که این خانم زیبا، شروع کرد با اون یکی همکار درمورد یه نفر دیگه بدگویی کردن
و اینکه از طرز پوشش اون گفت.
که لباسش ارزونه، اکثراً دست دوم هستند و این به خودش نمیرسه. و هزار و یک بدیِ دیگه توی همون چند ثانیه گفت.
من، خیلیییییییییییییی ناراحت شدم.
هم برای اون همکار که داشت درموردش غیبت میکرد و حتی شاید تهمت میزد. چون ما از کجا بدونیم که لباسِ کی دست اول یا دومه؟؟
و اینکه وقتی دیدم این خانم زیبا داشت غیبت میکرد، دیگه چهرهاش به نظرم جالب نیومد.
دیکه دوست نداشتم بهش نگاه کنم.
اینکه این خانم تا این سن متوجه نشده که زیبایی فقط به ظاهر نیست و اخلاق خیلی مهمه
چیزیه که شاید یه روز بفهمه
ولی برای خودم اینجا نوشتم تا یادم بمونه.
که اگر من زیباترین چهره رو داشته باشم ولی گرگ صفت باشم، اون چهره مفت نمیارزه.
اخلاق خوب، واقعاً باارزشه.
هیجکس از زیبایی بدش نمیاد. از شیکپوشی از مرتب بودن...
ولی اگر کسی به نظر من شیک یا مرتب نیست، نباید درموردش قضاوت کنم که لباسش دست دومه.
نباید اخلاقم با کسی که پولداره، چاپلوسانه باشه و با کسانی که از نظر مالی ضعیف هستند، با غرور رفتار کنم.
این خصلتها در هیچ دینی پسندیده نیست.
