وقتی به زندگی نگاه میکنم حس میکنم هیچ چیز قشنگی نداره و همش ناعادلانست...
تحمل یه سری چیزا برام سخته.اینکه فکر کنی به اینکه هیچ کس برات نمیمونه یا اینکه به هیچ کسی اعتماد نکنی و رازاتو به افراد نزدیکتم نتونی بگی.از هیچ کسی توقعی نداشته باشی.نتونی به خاطر خانواده یا شرایطی که هیچ تقصیری توی بودنشون نداری با کسی که دوست داری باشی و خیلی چیزای دیگه...
اخه ادم اگر به ادمایی که دوسشون داره اعتماد نداشته باشه و حرفا و درد و دلا و رازاشو نگه و توقع نداشته باشه از کی داشته باشه؟فقط منم که قبول این چیزا برام سخته با اینکه میدونم واقعیته؟؟؟؟واقعا به اینا که فکر میکنم دلم میگیره که تو چه دنیایی داریم زندگی میکنیم...
