دلم گرفته

نمیدونم چی شد. چی نشد.فقط یادمه همه راضی شدن. عین جماعتی که چشماشون کور شده.

شدم عروسشون. گفتن جهاز با دختره. ما رسم نداریم. خانواده ام گفتن عیب نداره ما که وضعمون خوبه.

سر خرید گفتن فلان چیز نخر رسم نداریم. فلان چیز نخر بعدا میخری. مامانم دهنمو بست که دهه دهنتو ببند و انقدر ندید بدید بازی درنیار تو که فلان چیزو داری نزار بگن خونه باباش هیچی ندیده.

تو نامزدی حتی یه بارم نزاشتن تنها بریم بیرون. زنگ زدن کجایید. گفتیم داریم میایم ساعت گرفتن تا برسیم ده دقیقه دیر کردیم هم توبیخ کنن. زنگ زدم کجایید گفتیم داریم مبریم شام بخوریم گفتن خونمون شام هست لازم نیست. املت دادن به خوردمون. زنگ زدن کجایید. گفتیم میریم فلان جا گفتن ماهم داریم میایم تنها نرید. نگفتیم کجاییم پاشدن زنگ زدن به پدر و مادرم و قشقرق به پا کردن که دلمون هزارراه رفت. حق ندارید تنها بگردید.

دبدم حقوق شوهرم یک چهارم چیزی که گفتن. اعتراض کردم گفتن درست میشه. بابام گفت ابرو داریم بشین درست میشه. دو سال نامزد موندم گفتم برید خونه خودتون گفتم پسر شما پول نداره گفتن ما داریم. پشتتونیم. گفتم عروسی گفتن شوهرت نداره ما رو هم درک کن. گفتم آتلیه گفتن درک کن. گفتم لباس عروس درست و حسابی گفتن درک کن. گفتم پس چی رو میگید پشتتونیم. گفتن واسه ضروریات وگرنه باید درک کنید.

تو شش سال یه مسافرت نبردن. همش خودشون گشتن پسرشون که مداشت منو ببره خودشونم گفتن آی پسر طفلکم دلمون پیش توئه موندی خونه و خودشون گشتن.

رفتیم خونمون. با ۱۲۰۰ خونه میچرخوندیم. میگفتم پس بابات میگفت ما هستیم شوهرم میگفت خب هستن دیگه خونه دادن. میگفتم خونه رو که همون اول گفتن که بابام راضی شد دختر بده. منت چی رو میزارید سرم؟ 

به قرون بهمون ندادن. یه تیکه مرغ ندادن. دو کیلو برنج ندادن. همه جاهم گفتن ما خونشونو میچرخونیم.

سه ساله خونه ی خودمم.هنوزم شلواری که دوره نامزدی مامانم خریده مبپوشم. هنوزم پالتوی دوران مجردی رو میپوشم.

دو سال و نیم بعد از اینکه عروسی کردیم گفتن کی خونه میخرید؟ بابا نامسلمون با چی بخریم. خودشونو کشتن که نهایت دو سال دیگه میتونید پیش ما باشید پس به فکر خونه باشید. با کلی قرض و بدهی یه دخمه تو پایین شهر خریدیم. ۶ تومن حقوقی که ۳.۵ مبره پای قسط و توش یه بچه شیرخشکب و پوشک پوش هست رو من چیکارش کنم. نامسلمونن. بی انصافن.

هرروز میگم مگه من قبل از ازدواج دوست شدم با پسرشون که بگم خب خودم میدونستم شرایطشو باید درک کنم. ناخواسته بودم و... . به بابام میگم خسته ام میگه چه عیبی داره شوهرت. میگم نداره. میگم بچه ننه اس. بی انصافی خانواده اش رو میبینه و میگه اونا درست میگن تو غلط اضافی میکنی. میگه برو زندگی کن. 

روز به روز افسرده ترم. ناراحت ترم. داغون ترم.

دختر خودشون طبق طبق براش خرید چله و عید و کوفت و زهرمار میاد هی مینازن که اینا ربط مستقیم داره به لیاقت دختر ما لیاقتشو داره. میگم من بی لیاقت بودم هیچی نیاوردین میگن خودت میدیدی پسر ما هیچی نداره ناراضی بودی زنش نمیشدی.

حالم ازشون بهم میخوره. حالم از زندگی بهم میخوره

میدونی از چی دلم شکسته؟ اینکه خانواده ام میگن چشماتو باز میکردی. میگم اصلا من بچه و ساده شما نمیدید ابن هیچی نداره؟ ندیدید چقدر خسیسن؟ چرا قبول کردین میگن ما فکر کردیم راضی هستی.

با یه بچه ی یه ساله ی مظلوم که حتی دلشون نمیاد براش یه بسته پوشک بخرن چیکا‌ر میتونم بکنم؟ من گند زندم. ولی نمبتونم بچم رو هم به آتیش خودم بسوزونم

من از مامانم خیلییی دورم. دو سه ساعت نمیتونم راه بیام بچه رو بسپرم به مادرم و برم سر کار و باز برگردم بچه رو بگیرم.

مادرشوهرمم نگه نمیداره.

سرکار هم برم باور کن نمیزارن دست خودم پولی باشه به زور ازم میگیرن.

یه مدت به زور میگفتن وام بگیرید ماشین بخرید میگفتیم پول نداریم از کجا قسطشو بدیم. میگفتن زنت بره سرکار پولشو بده پای قسط اون. واسه همین نمیرم. مفت حمالی باید بکنم 

حسابدار یه شرکت کوچیکه. شوهرم متاسفانه اصلا هیچ ایرادی در رفتار خانواده اش نمیبینه. واسه همین میگه بمیری هم جنازتو میندازم رو دوشم میبرم خونه ی بابام. باید بیای