سلام دوست خوبم
امیدوارم حالتان خوب باشه و ممنونم از اینکه ما رو برای مشورت انتخاب کرده آید،در مورد رفتار همسرتان باید عرض کنم این مساله که انسان ها خودشان رو علامه تصور میکنند خیلی خیلی شایع هست، خصوصا در آقایون چون محیط خانواده و جامعه همیشه از رفتارها و عقاید اونها حمایت کرده حتی اگر اشتباه بودن یا از روی ترس یا از روی علاقه .مثلا به احتمال زیاد همسر شما توسط مادرشون همیشه مورث تایید قرار گرفتن و طبعا رفتارهایی ایشون به واسطه این مهر های تایید تقویت و تکرار میشه، اما اگر در زندگی مشترک شما هم به خاطر علاقه و نداشتن تحمل قهر همیشه پیش قدم شده آید در واقع شما هم ناخواسته رفتار ایشون رو تقویت کردین
صحبت بنده این نیست که قهر باشید و همیشه منتظر ایشون باشین برای آشتی
در واقع درست این هست که حتی در زمانی که اتفاق هایی از این دست بین شما بوجود میاد اصلا نباید قهری صورت بگیره، البته که عرض من بسیار آرمانی هست،اما شما باید نهایت تلاشتان رو در مدیریت رفتار خودتان و همسرتان داشته باشید،مثلا زمانی که موضوع این چنینی پیش میاد سعی کنید در درجه اول ایشون رو اروم کنید، در وهله بعدی همسرتان رو متوجه غیر عمدی بودن مساله کنید،زمانی که شما به سرعت یک واکنش هیجانی شدید از خودتان بروز میدین که منجر به قهر میشه در واقع تایید کردین که این یک مساله خیلی بزرگ و جدی هست یا عمدی در کار بوده،سعی کنید با مسایل پیش پا افتاده به راحتی برخورد کنید
در مورد قهر کردن و آشتی کردن هم یکسری قوانین وجود داره که با سرچ در اینترنت و مطالعه متوجه خواهید شد که مثلا قهر در سکوت اتفاق نمیفته و ادامه پیدا نمیکنه
همچنین در مواقع قهر نباید از وظایف همسری مثل غذا پختن یا صرف غذا در کنار هم دست بکشید
در یک موقعیت مناسب به آرامی اما با جدیت با ایشون صحبت کنید و ایشون رو متوجه اشتباهات و علت قهر کنید و اعلام کنید تا زمانی که مراحل صحیح آشتی رو انجام ندادن قهر خواهید بود
در واقع شما خودتان ایشون رو طوری عادت دادین که پیش قدم نشود
در صورتی که نکته ای باقی مانده مجدد با من در ارتباط باشید
موفق باشید
تجربه شما
اولین نفری باشید که نظر میدهید