ازدواج

تقریبا یک سال پیش عقدم بهم خورد. دقیق بخوام بگم فروردین میشه یک سال.دلیلشم ایشون یک هفته قبل از عقد آمدن یک سری مسائل رو عنوان کردن گفتن به این دلایل نمیشه. مثلا من روز اولم گفته بودم پدر من یه ذره ممکنه عقاید سنتی تری داشته باشن، رفت و آمدمون با قائده و اصوله حتی اگر عقد و عروسی همزمان نباشه.اولش گفتن باشه یک هفته قبل عقد گفتن نمیتونم. مثلا ایشون انتظار داشتن توی عقد بریم مسافرت من خانوادم اوکی نبودن البته نبود که کلا بیرون نریم ولی خب ایشون انتظار داشتن اگر عقد کردیم تا فاصله ی بین عقد و عروسی شب خونشون بمونم یا بریم مسافرت( که البته حق میدم ولی روز اول گفته بودم) یا مثلا چیز دیگه ای که عنوان کرده بودن من روز اول گفتم از سیگار متنفرم ایشون گفته بودن نمیکشن روز آخر گفتن نه دروغ گفتم. اینم بگم که ما یک سال نامزد بودیم تقریبا. به هرحال چندین مطالب رو عنوان کردن که من با اینا مشکل دارم و نمیشه و... که البته من تا ماه ها التماس میکردم پیام میدادم بیا درستش کنیم که نخواست از یه جا به بعدم کلا جوابمو نداد. البته منکر نمیشم که منم اشتباهاتی داشتم اولین رابطه م بود قبلا توی ارتباطی نبودم و خب بلد نبودم خیلی چیزارو به هرحال

قضیه اینه که عملا یک سال گذشته و من هنوز یادم نرفته. هنوز واقعا دوسش دارم. به معنای واقعی کلمه. فکر می‌کنم یکی از دلایل مهمش اینه که رفتنش یه هو خورد توی صورتم. حتی یه روز قبل از این که بگه نمیشه، توی کلاس های پیش از ازدواج نشسته بود کنارم گفت هیچ جوره نمیزارم از دستم بری ولی فرداش یه جور دیگه بود....

الان این رو هیچ جوره در خودم نمیبینم که به خاستگار دیگه ای موقعیت آشنا شدن بدم چون این قضیه هم خیانت به خودمه هم طرف مقابل. ولی یعنی من تا آخر عمر قرار کسی که رفته رو دوست داشته باشم؟ خیلی اذیتم روزی نیست که براش گریه نکنم

نگید سرتو شلوغ کن چون شدیدا شلوغ هست

 از ۶:۳۰

تا ۲ونیم سرکارم

دارم برای ارشد میخونم

اصلا شدید سرم شلوغه ولی بازم تو دلم قربون صدقه ش میرم