پر بغض و گریه م
چرا انقد نادیده میگیریم خب؟
چرا همیشه باید التماس و گدایی توجهتو کنم
چرا انقد از خودم بدم میاد
مگه چی میشه یه خبر به من بدی
چی میشه یبار دروغ نگی
مگه چیکار کردی چیکار داشتی میکردی که حتی فکرمم مزاحم بوده واست
نگفتی با خودت یه اس ام اس بهش بدم از کله صبح پاشدی رفتی گوشیتم خاموش تا اون موقع که یهو اومدم اونجا دیدمت؟
نگفتی یه پی ام کوچیک همون صبح بخیر همیشگیو بهش بدم؟
دیگه عادت کردی به اون یه قطره اشکی که همینجوری که بی حرف و بی صدا بهت زل میزنم میچکه پایین؟
قبلا حداقل ادای عاشقارو در میاوردی میگفتی نمیتونم اشکتو ببینم
الان وقتی میام مثلا یهو دستگیرت کنم میبینمت خیلی ریلکس و عادی و پررو پررو دلیل میاری و توجیح میکنی؟ منم که لال مطلق ...
دو قدم باهام میای و بعدم تا میگم برگرد برو،از خدا خواسته با اون حال ولم میکنی؟
حداقل یذره تلاش میکردی نامرد،بابا دیگه با منم آره؟
قلبم از بی کسی خودم شیکسته واسه هزارمین بار
واسه اینکه هر دفعه این اتفاقا میوفتن و هی نادیده میگیرم هی نادیده و دوباره از اول.
از اینکه هیچ ارزشی واسه هیشکی ندارم و توام جزو اون هیشکی ای قلبم درد میکنه.
اینجوری نمیشه،تا ابدالدهر این داستانا هست،همینجوری که این چندسال بوده.
اینجوری نمیشه،یا تو باید بمیری یا من.................