من دو تا بچه دارم ، خواهر شوهرم هم دو تا
كل خانواده شوهرم يه شهر ديگه زندگي ميكنن و ما به شهر ديگه
در حد يالي ٦-٥ بار اونم ٥-٤ روز ميبينيمشون
پدر شوهر و مادرشوهر و كلا همه ، مدام قربون صدقه بچه هاي اون ميرن ، ذوقشونو ميكنن همه جا از كوچكترين رفتارهاي عاديشون تعريف ميكنن ، تولدهاي انچناني، كادوهاي انچناني ، مدام عكس و مراسما رو استوري ميكنن هروقت ميان شهر ما كلا شبانه روز تصويري به اونا زنگ ميزنن ، بعضي وقنا كه پدر مادر بچه ها نميان، بچه ها رو با خودشون ميارن و خلاصه همه جوره محبت و توجه
ولي بچه هاي من اصلا انگار وجود ندارن ، سال تا سال دلشون نميخواد تلفني حرف بزنن، طلب فيلم و عكس نميكنن، وقتي ميريم اونجا نه بوسه اي نه نوازشي، تو خونشون جرات ندارن بچه هام راه برن كوچكترين شيطنتي كنن دعواشون ميكنن، تا حالا يه شكلات يه كادو هيچي نخريدن براشون، نه تولد نه مريض شدن هيچي احوالپرسبشونو نميكنن، بدتر ابنه كه وفني بچه ها بازي ميكنن دعواشون ميشه حتي وقتي بچه هاي اون مقصرن فقط بچه هاي منو دعوا ميكنن و نار اونا رو ميكشن، اين رفتارها واقعا برام عذاب اور شده طوري كه ديگه دلم نميخواد ببينمشون
