خودم تا ۱۷ سالگی تک فرزند بودم و اصلا دوست نداشتم و ندارم تک فرزندی رو
همیشه در حسرت خواهر برادر بودم باهاشون بازی کنم،یا الان ک ازدواج کردم یکی باشه بالاخره بعد ازدواج هم خواهر یا برادر داشتن خوبه میشه خونه هم رفت،من میگفتم ب مامانم آبجی و داداش میخوام میگفت دختر خاله هات هستن فک میکرد همیشه روابط مث قبل پررنگ میمونه همون موقع هم مامان و بابام میگفتن خودت کافی هستی و از پس خرج برنمیایم ولی بعد ۱۷ سال داداشم اومد،اما خب من کجا و اون کجا
الان مامانم میگه کاش همون موقع تو ۴ ۵ سالت بود نون خالی خورده بودم ولی یکی دیگه آورده بودم چون الان حوصله بچه و سرو صدا نداره،
تک فرزندی یعنی بی کسی و من اینو زیاد حس میکنم.
و در آخر،تو پیری هم مسئولیت دونفر میمونه برا بچه،همیشه ک آدم جوون و سالم نیست پس چه بهتر حداقل دوتا باشه.