یه ساعت پبش اومد خونه منم باهاش حرف نزدم
اومد اتاق ک قهری!؟ منم هیچی نگفتم
گف بخاطر خودت نمیزارم تنهایی بری بیرون همه جا پره آدم نامرد شده و نمدونم خیلی حرفای دیگه و کارای دیگه
بعدشم رفت بیرون از اتاق
بنظرتون باهاش حرف بزنم؟
اونایی ک در جریان نیستن لطفا تایپک قبلیمو بخونن🙏🏾
عزیزم باهاش راه بیا تا ببزدت خونه مامانت مادرت گناه داره
همدردیم
اما این فقط یکی از دردامه
سعی کن عادتش ندی ب این موضوع
با سیاست مقابله کن
والا راست میگه
عصر رفته بودم برا مامانم وقت دکتر بگیرم
دوتا پسر احمق نوجوون به همدیگه من و نشون دادن و گفتن بریم روسریش و برداریم
منم از پیاده رو رفتم سمت خیابون و از کنار ماشینا رفتم سوار ماشینم شدم
گودزیلاهای وحشی
به خدا تقصیر نداره نگرانته
برو صحبت کن ارزش نداره
والا عزیزم منم شوهرم قبلا نمیداشت تنهایی جایی برم یعنی دوسال اول زندگی اصلا تا سرکوچه هم تنها نمیرفتم یه روز دلو زدم ب دریا گفتم میرم خیابون میکردم هرچه بادا باد همون روز تو خیابون منو دید چون محل کارش نزدیکمونه ولی پیش دوستاش نتونست چیزی بگه شب یکم بحث کردیم ولی از اون ب بعد همه جا رفتم اصلا بهشم زنگ نمیزدم بگم یوقتایی چند روز بعدش میگفتم دیگ کم کم عادی شد براش
شوهرمنم دقیقا همینجوری بود اوایل ازدواجمون. البته با این تفاوت که خودشم هیچوقت بدون من نمیرفت خونه مادرش ولی منو خیلی محدود میکرد واسه بیرون رفتن و اینا. یواش یواش درست میشن بعضیاشون؛ نگران نباش. الان هرجا دلم بخواد میتونم برم ولی بچه ها دست و پام و بستن.
ولی شوهر من خودش تنهایی میره خونه مامانش!!!
خیلی حرصم میاد!
مامان اون بچشو میبینه و به قول خودش پسرش پاره ی تنشه
ولی مامان من هر روز باید زنگ بزنه و بگه دلم خیلی برات تنگ شده..
اصلا انصاف نیست
یا منم خودم تنهایی میرم یا اونم نمیره...
بنظرتون جاخوابمو عوض کنم؟
اون اتفاقی که دانشگاه افتاده بود ادامشو نمیخوای بگی؟
