زمانی اقدام به به وجود آوردن یه انسان دیگه کنید که جفتتون از لحاظ روحی، جسمی، شخصیتی و مالی آمادگی لازم رو داشته باشین و هر جفتتون به یک اندازه تمایل به وجود یه بچه رو تو زندگیتون داشته باشید.
اگر ذرهای راضی نباشید یا آمادگیای لازم رو نداشته باشید "شک نکن" به مشکل بر میخورید.
به فکر زندگی دو نفرهتون نیستی لااقل به فکر یه آدم دیگه باش که قراره با خواست تو پا به این دنیا بذاره.
حقش نیست تو فقر و بحث و جنگ اعصاب و دعوا رشد کنه.
بچه تا ۷ سال اولا واقعا سخته ،
شب بیداری ها و شیر و پوشک
بعد به غذا خوردن و دندون در آوردن و بیقراری و لحبازی
بعد راه افتادن و دویدن و انتظار بازی ۲۴ ساعته از شما
بعد خرابکاری هاش و حس کنحاوی و کارهای خطرناکش
بعد مهدو و خون جیگر خوردن دل کندن از شما و وارد محیط دیگه ای شدن
یه رستوران یا مسافرت عالی نمیتونید برید چون یا وقت خوابشه یا بیقراره یا گشنه اس یا تشنه .......
ولی بعد از ۷ سالگی همه اینها یکباره تموم میشه
وارد مرحله ای میشه که خودش دستشویی میره ، حمام میره ، یاد میگیره ۵ ساعت بدون پدر مادر تو مدرسه باشه دوست جدید پیدا میکنه ، هم بازیش دیگه شما نیستید ، گشنه و تشنه اش بشه از پس خودش بر میاد ، شب ها خودش میخوابه و ....
بچه خیلی خوبه فقط دروغ چرا ۷ سال اولش پدر در میاره
شما هم فکر کنم چند ساله ازدواج کردین و بچه نخواستین، درسته؟؟ از اون روزی که همسرم این حرفو زده خیلی دودل شدم که بعد ۱۴ سال اصلا بچه دار شدن درسته یا نه؟ میگم شاید چون این دو سال اخیر بخاطر کرونا نتونستیم درست و حسابی بریم مسافرت جوگیر شدم و جای خالی بچه رو احساس میکنم!!!!
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
46 ثانیه پیش
50 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز
