نمیدونم شاید بخاطر پریودیمه پارتنرم کنارم نی اصلا درگیر دانشگاهشه منم پشت کنکورم هیچکس و ندارم حرف بزنم باهاش
پدرمم در فقر کامله هیچی برام نمیخره با وجود ۱۹ سال سن حسرت همه چی مونده به دلم
در تاپیک های قبلی هم گفتم خواهرم جدا شده و پیش ماست
دوستامم کنارم نیستن ازم فاصله میگیرن
خیلی تنهام خیلی
نمیدونم باید چیکار کنم
منم خیلی حس بدی دارم این چند روز....
همش میگم خدایا چرا من؟
تنها توصیه ام بهت اینکه
درس بخون و کار کن
فقط خودت میتونی خودتو از این وضعیت نجات بدی
بنظرم نرو دانشگا برو سرکار یا دوره ای چیزی برو یه کاری یاد بگیر هم مشغول میشی هم پول درمیاری ، من نمیدونم این دانشگا چیه همه میرن تهشم نه کار براشون هست نه چیزی، کشورای دیگه همه میرن سرکار ما ایرانیا تا پیری باید دست پدرمونو نگا کنیم
