و چه درد لاعلاجيه اين حسرت به دل موندن...
حسرت چی؟
چ آشناست...!
من خودم حسرت ی زندگی عادی دارم .ی خانواده با دوتا بچه کوچیک که سومیش تو راه باشه ی ماشین و ی خونه و کاری که به شدت دوسش داشته باشم و شب تا صبح کار کنم و شب با خستگی بخوابم و ی خونه و رفت و آمد و مهمونی رفتن با خانواده و راسش ی حسرت دیگم اینه دوس داشتم الان ۷۶ سالم بود و ۷۸ سالگی هم میمردم و قبل مرگ به عقب که نگاه میکردم میدیدم تو زندگی آدم خوبی بودم و توانسته بودم آدم های زیادی رو خوشحال کنم و گره های زیادی از زندگی دیگران رو باز کرده باشم و از مردنم راضی باشم
چقدر حرفات رو میفهمم .....
میدونی منم آرزو داشتم تویه یه شهر بزرگ زندگی میکردم یه خانواده خوب داشتم و حداقل تفریحی و دورهمی ...
یکی رو داشتم که عاشقم بود و عاشقش بودم ...
دلمون به کار و پیشرفتمون گرم بود و امید داشتم
نه با مادرم هیچ وقت رابطه ی خوبی نداشتم متاسفانه ...
عاشق یه پسر شدم باهام به شدت مهربون بود رمانتیک گرم صمیمی درکم میکرد احترام همو داشتیم خیلی همه چیز خوب بود ولی شرایط سخت من باعث شد رابطمون تموم بشه چون از یه جا به بعد هیچ جوره نمیشد همو ببینیم ! و همینجوری مفت بزرگترین شانسم روازدست دادم چون تو شرایط من پیدا کردن یکی مثل اون دیگه محاله
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
39 ثانیه پیش
39 ثانیه پیش
42 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز