شما یه فردی رو تصور کن که ساعت ها در یک کویر و بیابان بی آب و علف بدون آب مونده و از شدت تشنگی توانش رو از دست داده ، اون شخص یک آن از دور چاه آبی و میبینه
تصور کن با چه اشتیاق و ذوقی برای رسیدن به اون چاه آب خودش رو میرسونه...........
حالا خداوند مهربان ما از اون شخص هزاران برابر بیشتر مشتاق این هست که بنده گناه کارش به سوی او برگرده تا اون بنده رو در آغوش خودش بگیره
من خودم چند سال پیش بدترین گناهی رو که میشد رو انجام دادم یعنی در حدی که حتی به صورت ناشناس روم نمیشه عنوان کنم اینجا فقط بین من و خدامه ، من اون گناه رو ترک و توبه کردم باور نمیکنید چنان خدا من رو در آغوش خودش گرفت که سال بعد توفیق شد برم کربلا و یک زندگی پاک رو داشته باشم ، الانم تو سختی های زندگی شاید تا لبه دره برم ولی پرت نمیشم........
بازآ هر آنکه هستی بازآ
صد بار اگر توبه شکستی بازآ