میخام که نظر واقعیتونو بگید. مادر شوهر من 4 دختر و یه پسر داره . البته 20 سال پیش یه پسر داشت که فوت شده. شوهرشم معتاد بوده و کار نمیکرده بچه هاشم همه قدو نیم قد . با یه دله داغ دیده. 5 تا بچه. رو خودش ب تنهایی بزرگ کرده و خرجشونو داده. حالا من سه ساله که باهاشون توی یه خونمون شوهرم هیچ وقت مادرشو ول نمیکنه مستقل شه. چون.میگه که سره من خیلی سختی کشیده . مادر شوهرم هم که اصلاااااا اجازه ی مستقل شدن بهمون نمیده. . اینجا خیلی اذیت میشم. تو ظاهر مادر شوهرم مهربونه ولی خیلی بد ذاته. واقعاااا خیلی هم دروغگوعه هم حیله گر و باسیاست . خلاصه همه کارس. اگه شما جای اون باشین میزارین پسرتون مسقل شه؟من سختی های گذشتشو میفهمم ولی گناه من چیه که هر روز با حسرت به جهازم نگاه کنم. و حسرت خونه دار شدن ب دلم بمونه اگه حق با منه چی کار کنم ب نظرتون مستقل شم . اگه هم با اونه که هیچی
مادرشوهرت اکه خوب بود اجازه زندکی میداد
ی مادر واقعی دلش میخواد بچه اش مستقل باشه
پرنده ها ک پرنده ان هم ی روزی مستقل میشن انسان ک دیگ جای خودش
برو مشاوره اونا راهکارای اصولی بهت میدن
من جای اون باشم میگم بعد اینهمه سختی دیدن خوشی پسرمو و عروسم بهم میچسبه.بذار برن دنبال زندگیشون
خونه جدا بگیرید ولی زیاد دور نباشه
حق با شماژت عزیزم قرار نیس وقتی یکی سختی مزکشه انتظار جبران از بچه هاشو در اینده داشته باشه ، وقتی من سختی میکشم چرا باید پسرم و عروسم هم بخاطر من بسوزن و بسازن؟
موقع خواستگاری بهت گفته بود پیش مادرم میمونم؟
همون اول اگه گفته که راهی نداری
اگه نگفتن باید با مادرشوهر زندگی کنی می تونی قال کنی
من معتقدم ما بچه رو به این دنیا نمیاریم که عذابش بدیم و بشه پرستار ما و...خودم ماهها مادرم مریض بود و خونه زندگیمو ول کردم اومدم شهر بابام اینا پیشش ولی ابدا از پسرم وقتی بزرگ بشه چنین توقعی ندارم.از عروس که کلا هیچ توقعی ندارم
من نمیتونم خودمو جای مادرشوهرت بذارم. ولی خودمو جای شما میذارم میبینم چرا از اول راجع به اینکه کجا قراره زندگی کنید صحبت نکردید؟ چرا از اول قبول کردی؟
شوهرت گفته بود قبل ازدواج که باید با هم زندگی کنید؟
از قبل بهت گفته بودن که باید با مادر شوهر زندگی کنی؟
