من همیشه دوست داشتم و دارم کارگردان بشم
خدارو شکر دارم درسشو میخونم در کنار تجربی چون اونم برام مهمه از بچگی تو جمع ها نمیتونستم خیلی واضح صحبت کنم خجالت میکشیدم خوشم نمیاد کسی باهام شوخی کنه
و هیچ وقت دلم نمیخواد قلب کسیو بشکنم مخصوصاً خوانوادم که شامل مادرم، پدرم، برادرم، مادر بزرگ و پدر بزرگم هستن
جلشون از کلمه تو استفاده نکردم یا همچین فعل هایی
مادرم و پدرم پزشک هستن برای همین خیلی همو نمیبینیم
فقط جمعه ها وقت دیدن همو داریم
شماهم اینجوری هستین؟ یا فقط منم💔☹️
نه بابا. مثل شما کم پیدا میشه، بچه های الان همدیگرو میترکونن
مهربون بودنت خیلی عالیه. ولی حواست باشه ازش سوءاستفاده نکنن و بهت زور نگن.
تو از منم خجالتی تری. من با غریبهها نمیتونم ارتباط برقرار کنم ولی کنار خونوادم خیلی راحتم. بهنظرم چون کمتر از بقیه آدما با والدینت وقت میگذرونی رابطهات باهاشون رسمی طوره. و خب بخاطر شرایطت زیاد عجیب نیست.
باید قبول کرد که ما پایین شهری ها دل خوشی داریم که شماها با احترام ندارین. من تو بچگی برای یک کاغذ آچار که بتونم نقاشی بکشم بال در میاوردم. آرزو های کوچیک ولی به سختی به دست میومد و هزار ذوق و خوشحالی کنار پدر و مادر با آبرو ولی توان مالی ضعیف. این باعث میشه عاشقشون باشم و رفیق رفیق
