خانواده

چرا ؟ سنش کمه دیگه عزیزم

بحثم سر موندگاری و غیرش نیست. واقعا سن 18 سالگی حتی به نظر من بیست و چند سالگی هم برای قبول مسئولیت زندگی مشترک زوده. این سن مال خوش گذروندن و از زندگی لذت بردنه. با دوستان بیرون رفته، خندیدن، تو پارکها آب رو هم ریختن و اینکاراست بعدشم اگه دوست داشته باشی درس خوندن یه کم تو جامعه گشتن. حیفه که به این زودی جایگاهتون بشه آشپزخونه و سرویس بهداشتی برای سرویس دهی به بچه. من اینطور فکر میکنم.

چقدر عجله داره تو سن کم با قوم شوهر کل کل کنه و خودشو پیر و خسته کنه، خوشی زده زیر دلش

ببینید تو ازدواجها و دوستی های زود هنگام قطعا ی مشکلی پیش میاد...اینکه ۱۶ ساله باشی یا ۱۸ ساله زیاد فرقی نداره کلا باید پسر و دختر کامل عاقل باشن و سن بالای ۲۵ سال خیلی بهتره... ببینید کلاااا عشق تو اون خوب جواب نمیده و هم معنایی نداره و کافی نیس... البته خودم عشق رو خیلی قبول دارم در ثورتی ک کنارش خیلی چیزا هم انجام بشه و حق و حقوق و حد و مرزها و خط قرمزها رعایت بشه... اون دختر یا پسر ف قی نمیکنه کلا توی عاشق شدن ادنها یکمی قدرت تصمیم گیریشون پایین میاد و اصلااااا ننیتونن ب حرف دیگران گوش کنن و این طبیعی هست اما نباید روش غلبه بشه... باتوجه ب شرایط کنونی جامعه و دوستان و ادمها و خانواده ها باید پیش رفت... ازدواج خوب خوبه . ادم خوبم خوبش خوبه... ولی سن پایین کلااااا ی اشتباه محضه ک ازدواج یا دوستی رو ادامه داد... چون هر چی بعدش سن بالتر میره توقعات بیشتر میشه و ارزوهات بیشتر میشه و قطعا پسر یا دختر ب کار خلاف یا انحرافی کشیده میشن... مخصوصا خیانت یا اعتیاد یا جنگ همیشه در خونه ها هست ... ک منشآش  هم ازدواج یا دوستی های زود هنگامه...من جای اون دختر بودم اصلا دوست نمیشدم. اگرم شدم فقط باهاش سرگرم میشدم فقط ی دوست اجتماعی ک ادمو ب سمت پیشرفت و رشد سوق بده ن اینکه فقط از روی هوس و عشق و عاشقی باشه... و اینکه اصلا ب خانوادمم نمیگفتم. لازم باشه خود اون پسر شرایطتشو داشته باشه و عاشق  واقعی باشه خود پیشنهاد میده میاد خواستگاری ب زودی ولی اگر امروز و فردا کنه ینی همش الکیه... با احساس دختر بازی میشه... تو ی سنیه ک میتونه بره دنبال هدفهاش و ارزوهاش... بعد تو ی سن مناسب عاشق  بشه و ازدواج کنه... الکی خودتو تو سن پایین درگیر افسردگی و ناراحتی و عاشقی نکنید ... فقط هدف هدف هدف

عمر روابطت دهه هشتاد ها به ده سال رسیده؟؟ همه چیز اولش قشنگه من خودم ۱۴ سالگی نامزد کردم ، دوسش داشتم الانم یه بچه ازش دارم ولی بعد ۸ سال واقعا همه چی عوض شد ، الان میبینم که تموم اون ۸ سال جفتمون چه اخلاقای گندی داشتیم و باهاش رو به رو بودیم ولی بخاطر یه حس که اسمشو عشق گذاشته بودیم اصلا نمی‌دیدیم مشکلات همو و الان همون اخلاق ها و رفتارها باعث مشکلات خییییییلی زیادی تو زندگیمون شده 

الان که عقل اومده جای احساس میبینم کارم اشتباه بوده

اگر واقعا دوستتون رو از صمیم قلب دوست دارید بهتره بهش توصیه کنید زندگی کنه.

قصد فضولی ندارم ولی جای شما باشم اون نامزدی رو 5-6 سال دیگه ادامه میدم.

دقیقااااااااا چقدر کامل و خوب گفتی 

بشینید تو خونه باباهاتون عشق و حال دنیا رو بکنید 

چرا فکر میکنی میشه زندگی موفقی ساخت ؟

تو از الان مجبوری سختی دور بودن موقع سربازی ، کار پیدا کردن ، خونه ساختن ، پس انداز کردن و ... رو تحمل کنی 

ولی بعد ۲۵ سالگیت کسایی که میان خواستگاریت عمدتا این مسائلو پشت سر گذاشتم بدون اینکه تو سختی بکشی بابتش 

درکت میکنم منم تا پارسال هرکی میگفت ازدواج تو سن پایین بده گارد میگرفتم و از خوبی هاش میگفتم 

ولی به خودمون که نمیتونیم دروغ بگیم

الان من باید با شوهرم و خانوادش سر و کله بزنم ، بچه داری کنم ، خونه داری کنم ، کلی دغدغه داشته باشم 

در ازای همه اینا یه چس چی عشق تحویل بگیرم 

ولی هم سن و سالای من عشق و حال دنیا رو میکنن و به اندازه من اعصاب خوردی ندارن ، حسرت مجردی هم به دلشون نمیمونه

طرز فکرتون درباره زندگی مشترک خیلی غلطه

ازدواج به معنای آشپزی و سرویس بهداشتیه ؟ 😕