اصلا نمیتونم ارتباط برقرار کنم ، حرفی برای گفتن ندارم ، یا حس میکنم طرف تمایل نداره صحبتاشو ادامه بده باهام ، حس میکنم دل طرف میزنم
موندم بقیه ی خانوما چجوری میتونن اینهمه دوست دور خودشون جمع کنن!
بگن،بخندن، رفت و امد کنن،
من خیلی روابط اجتماعیم ضعیفه ، خیلیییییییی
با کسی هم اگر ارتباط برقرار کنم همش قربانی میشم از همه لحاظ
مثلا دعوت میکنم خونم، میاد ، میخوره میریزه میپاشه تازه چند تا حرف تو روم و پشت سرم میگه و میره !
نمیدونم بقیه این دوستیهای گرم و صمیمی رو چجوری برقرار میکنن
مشکل منم همینه
منم هیمنطورم...
من بخوام خیلی خوب می تونم اما نمیخوام و حوصله آدما رو ندارم زیاد .
منم این مشکلو دارم
دلیلشم ضربههای روحی که تو بچگی از خانواده و فامیل میخوردم و الان تو بزرگسالی داره تاثیرشو نشون میده
ولی با این اوصاف به خودم سخت نمیگیرم، هرچند کوچیک تلاش میکنم، خیلیم شکست میخورم یا حس میکنم باز نمیتونم اونطور که میخوام ارتباط برقرار کنم ولی به خودم میگم اشکال نداره و دوباره باز تلاش میکنم
دقیقا منم همینطورم چون اهل غیبت این جور چیزا نیستم و چون ارتباطم کمه از تموم خبرها بی اطلاعم و صحبتی غیر از اینکه از خودم بگم ندارم و آدمها دنبال این چیزان
هرکی به من میرسه فقط میخواد گوشم ببره بخاطر همین دیگه روابطم با همه قطع شده چون وقتی به بقیه باج میدم از خودم بیشتر بدم میاد ترجیح میدم تنها باشم
و به نظرم همه آدم به یه سنی که برسه میفهمه که آدمها بخاطر خود آدم روابط برقرار نمیکنه و فقط دنبال سود بردن از همدیگر هستند حالا مالی یا عاطفی سرگرمی زردیس مطمئنم همه محدود ه سن 35 به این شناخت میرسن
من برونگرام راحت با بقیه دوست میشم ولی نمیتونم دوستی رو حفظ کنم فقط ی دوستم باهاش۱۸ساله رفیقیم .و تو دانشگام ی دوست دارم دختر خوبیه.چون من خ بامامانم و دخالتاش مشکل دارم رو روابطم با دیگران اثر گذاشته زودرنج و ضعیف شدم .و یکی اینک اغلب مردم دنبال استفاده خودشونن .میخان همدست کاراشون بشی من نمیتونم مثلا بخاطر دوستم دروغ بگم سر ی بیگناه کلاه بزارم یا کمک ب خیانتش کنم .تذکر میدم و رابطم قطع میشه.
الان حس میکنم تنهایی امن ترین جای دنیاست هیشکی اذیتت نمیکنه خ خوبه
