مامانمو میگم. همیشه سرکوفت میزنه. اونم با کلی لحن زشت. از بچگی همینجور بوده باهام. اینقد بد بود باهام و کلا هیچ محبتی در کار نبود که کمبود اعتماد بنفس دارم الان... کار هر روزشه.
یه مثال میزنم، مثلا اینکه میاد آه میکشه و میگه فلان همکارم بچهاش بورسیه گرفتن رفتن خارج. منم دانشجو پرستاری ام میگم اوکی منم میتونم مهاجرت کنم برم بعد ازینکه درسم تموم شد، بعد میپره میگه نه اونا که رفتن هیچ گ. هی نشدن تو هم هیچ گ. هی نمیشی:-|:-|:-|:-|
اگه بچه دارین لطفا اینجور نباشین، یه ذره حمایت لازم دارن بچه ها، نه اینکه هر روز الکی اعصابشونو خرد کنین.
مامانم خودش تو زندگیش پدرومادر خوبی نداشته، ازدواجشم اجباری بوده. ولی واقعا گناه من چیه، مخصوصا که من بچه آخرم، هرچی شکست خوردن خواهربرادرای قبلی یا هر مشکلی که تو زندگی داشته رو حس میکنم میچسبونه به من و به من سرکوفت میزنه. انگار اینجوری روانش یکم ارومتر میشه. این چه زندگیه اخه. انسانیت کجاست
