الم خیلی بده ..من نمیتونم کاری کنم ازدواج کنم خیلی ساده ام چه کار کنم سنم رفته بالا
تایپیکم تکراریه اما چون مادرم دوباره سرکوفت زد داغ دلم تازه شد.
بیست و شش سالمه و مجرد تا خالا خواستگار نداشتم دلیلش اینه خانوادم منزوی اند و معاشرتی با کسی ندارند منم تا حالا ساده بودم یه دختر ساده که نه دوستی داره نه هسچی.
دانشگاه رفتم یه رشته علوم پایه اینقدر مظلوم و احمق بودم که پشت سرم میگفتند پخمه . خیلی از نظر ظاهر و باطن ساده بودم البته دلیلش این بود که خانوادمون معاشرتی نبود و من اولین بار تو خوابگاه با دنیای بیرون اشنا شدم .فهمیدم چقدر خانوادمون بیچاره بوده.
مادرم همیشه وقتی میخواستم برم دانشگاه میگفت تو اونجا رفتی درس بخونی و فلان کاری به دخترای دیگه نباید داشته باشی حتی لاک میخریدم از اونجا میگفت اینا چیه در صورتیکه دخترای دیگه چقدر به خودشون میرسیدند یکی نگاشون کنه چه کارا و سیاست هایی که نداشتند و بعضی ها هم واقعا ازدواج کردند مادرم میگفت تو معلوم نیست اونجا چه کار میکنی و اصلا نباید میزاشتم اونجا بری معلوم نیست میری خوابگاه یا میری خونه پسرا!!!(مادرم ادم بد دلیه فکر میکنه تربیت بچه یعنی این که فقط مواظب باشی منحرف نشه).
دانشگاه تموم شد دو سال پیش بعدش رفتم اموزشگاه ارایشگری بعد یکسال مجبور شدم مادرم رو ببرم اموزشگاه تا مدل من بشه برای میکاپ .حالا اون فضاها رو دیده یادش اونده منم مثل بقیه باید باشم قبلا میگفت این کارا چیه اما الان میگه چرا مانتو تکراری میپوشی و فلان کارو بکن. حالا میگه فلان دعا رو بخون نماز جعفر طیار بخون برو سرکار و فلان حالا میگه مثلا زن داییت پانزده سالگی ازدواج کرد و فلان و بهمان حالا میگه تو الان باید شوهر داشته باشی و سر زندگیت باشی.
یکی نیست بگه مگه من چی یاد گرفتم کی منو با اون سادگی میخاست بگیره الان میگه کی میاد رو تو تف کنه
الان باید چه خاکی تو سرم بریزم اونروز شنیدم داشت به بابام میگفت آخی فلانی(من ) رفت دانشگاه یه خواستگار براش نیومد!!
مگه من عین ادم رفتم که اصلا کسی بخاد نگام کنه اصلافکر میکردم اگر به خودم برسم و به این چیزا فکر کنم گناه کردم.چون مادرم اینجوری جا انداخته بود برامون
