سلام
همه کسایی که میان این سایت از مادر و مادر شوهر و شوهر و... ناراحتن و مینالن
من از خودم ناراحتم
از کارام
از ضعفام
بچه که بودم از همه ی بچه های فامیلمون ضعیف تر بودم...خنگ تر بودم... بی دست و پا تر بودم
یادمه دختر خالم از فیس بوک و واتساپ و ... برام میگفت
من اونقدر نفهم بودم که حتی نمیدونستم اینا چیه
همه میخندیدم و مسخره بازی در میاورم تا دیگران متوجه بی هوشی من نباشن
با پسر خالم نمیتونستم درست بازی کنم چون اون شر بودو بهم زور میگفت
دختره همسایمونو بگو...
با اینکه از من کوچیک تر بود ولی پر سر زبون بود و حرفشو همیشه به کرسی مینشوند
خواهرم منو همیشه دعوا میکرد میگفت چرا میذاری دختره همسایه همیشه تاب سوار شه و تو هولش بدی؟!
چرا یه بار تو سوار نمیشی
من از اینکه به دختر همسایمون که دوستم بود بگم بذار من بازی کنم خجالت میکشیدم و همیشه سکوت میکردم
این حالت روی من موند تا دوران مدرسه
همه کلاس اول دنبال دوست بودن
همه دنبال جامدادی و کیف و کفش خوشگل بودن
ولی من همیشه تنها بودم
همیشه از بودن تو جمع می ترسیدم
همیشه خجالت میکشیدم
این حالت اونقدررر با من بود که دوران راهنمایی بچه ها به من زور میگفتن...
نمیذاشتن من روی نیمکت خودم بشیم...
دوستای من خیلی محدود بودن
کلا با سه چار نفر دوست بودم که اونام مثل خودم اروم بودن...
راهنمایی با سختی تموم شد
خواستم عوض شم
خواستم طوره دیگه ای برم دبیرستان...
درس خون تر از راهنماییم شدم...
سعی کردم اجتماعی تر باشم
اما ای کاش هیچ وقت سعی نمی کردم....
